่สามียังยืนอยู่ในเรือนก็เคร่งเครียดขึ้นมา
เย่อวี๋หรานไม่สนใจนาง กลับไปที่ห้อง
นางเห็นจูปาเม่ยยังซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างที่คิดไว้ ดูไม่มีความเคลื่อนไหวเลยสักนิด
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้ว นางคงไม่ได้รอให้ตนเองไปงอนง้อถึงจะลุกขึ้นจากเตียงกระมัง?
เมื่อค้นเสื้อผ้าเก่า ๆ ของเจ้าของร่างเดิมออกมา ทั้งยังเปลี่ยนไปใส่รองเท้าโทรม ๆ คู่หนึ่ง เย่อวี๋หรานก็เดินออกจากห้อง ก่อนจะจัดการใส่กลอนประตูห้องไว้จากด้านนอก
หลินซื่อกำลังเก็บกวาดเรือน เมื่อเห็นนางเดินออกมาก็เคร่งเครียดขึ้นมาอีกรอบ
เย่อวี๋หรานมองนางแวบหนึ่งแล้วสั่งว่า “อีกหน่อยจูปาเม่ยตื่นขึ้นมาก็ให้บอกว่าข้าทำเอง ถ้าข้าไม่อนุญาต ไม่ว่าใครก็ห้ามสนใจนาง”
ถึงแม้หลินซื่อจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังผงกศีรษะอย่างเชื่อฟัง “เจ้าค่ะ ท่านแม่”
วันนี้เพิ่งจะถูกจัดการมาหยก ๆ นางไม่อยากจะโดนจัดการอีกรอบหรอกนะ
“ส่วนข้าวเที่ยงรอข้ากลับมาก่อนค่อยทำ”
“เจ้าค่ะ”
ตอนที่เย่อวี๋หรานหาตะกร้าสะพายหลังมาได้ใบหนึ่ง หลี่ซื่อก็เปลี่ยนไปใส่ชุดเก่ากับรองเท้าเก่าเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้อง ยังไม่ลืมที่จะหาถุงผ้าใบหนึ่งมาด้วย อีกทั้งยังเข้าไปเอาตะกร้าในห้องครัวออกมาด้วยตนเอง
“ท่านแม่ ไหน ๆ พวกเราก็จะขึ้นเขากันแล้วก็เก็บผักป่ามาด้วยเลย ถ้าโชคดีเก็บผลไม้ป่าได้ก็ยิ่งดี ข้าเห็นว่าต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าดูเหมือนจะชอบกินน้ำเชื่อมผลไม้ข้นที่ท่านแม่ทำตอนนั้นมากทีเดียว”
เย่อวี๋หรานมอง
