บทที่ 11 อาศัยอะไร?!
ระหว่างที่หลิวซื่อทำความสะอาดคอกหมู หลี่ซื่อก็ใช้เครื่องในปลาเคี่ยวเอาน้ำมันภายใต้ความช่วยเหลือของเย่อวี๋หราน จนทำแกงผักที่หอมกรุ่นออกมาได้หม้อหนึ่ง
หลิ่วซื่อแบกตะกร้ากลับมาจากไปตัดหญ้าเลี้ยงหมูบนเขา
แม้ว่าเช้านี้จะไม่ได้มีแป้งกรอบเยอะเท่าเย็นวาน แต่เย่อวี๋หรานรับปากแล้วว่าตอนเย็นวันนี้ทุกคนจะได้กินน้ำแกงปลา ดังนั้นนอกจากหลินซื่อที่ยังโมโหฟึดฟัด คนอื่น ๆ ก็ล้วนรับประทานกันอย่างสำราญใจ
“ท่านย่า ไม่มีน้ำเชื่อมสีแดงแล้วหรือขอรับ?” ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ายังติดใจน้ำเชื่อมผลไม้ที่ได้กินไปเมื่อค่ำวานนี้
“ยังเช้าเกินไป ทำน้ำเชื่อมผลไม้ไม่ทัน คราวหน้าข้าค่อยทำดีหรือไม่?” ส่วนว่าคราวหน้าจะเป็นเมื่อไหร่นั้น เย่อวี๋หรานไม่ได้รับปาก
ล้อกันเล่นหรือไร ไม่มีผลไม้ที่เหมาะสม แม้แต่แม่บ้านที่เก่งกาจก็ยังไม่อาจหุงข้าวได้หากปราศจากข้าวสาร[1]
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าล้วนมีสีหน้าเสียดาย
แต่พวกเขาก็ไม่กล้าทำอย่างหลานชายบ้านอื่น เป็นต้นว่าเมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการก็ลงไปชักดิ้นชักงอบนพื้น ครอบครัวของคนอื่นนั้น ‘หลานสาวคือต้นหญ้า หลานชายจึงเป็นแก้วตาดวงใจ’ แต่ครอบครัวของพวกเขากลับตรงกันข้าม
ตั้งแต่พวกเขาเกิดมาจนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยได้รับความโปรดปรานมาก่อน แค่เห็นแล้วขัดตาก็จะถูกท่านย่าตี
ดังนั้นพวกเขาอยากจะเกเร ก็เกเรไม่ไหว
ครั้นกินอาหารเช้าเสร็จ จูเหล่าโถวก็พาลูกชายหลายคนไปทำงานในทุ่งนา ส่วนเย่อ
