บทที่ 10 ฟังว่ามีคนได้กินมื้อพิเศษ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีของกินล่อตาล่อใจอยู่ตรงหน้าหรือไม่ หลี่ซื่อจึงลงครัวอย่างขยันขันแข็ง เก็บหัวไชเท้าออกมาล้างจนสะอาด หั่นเป็นแผ่นบาง แล้วซอยเป็นเส้นฝอยเสียงดังฉับ ๆๆๆ
“ท่านแม่ ในโถน้ำมันไม่มีน้ำมันแล้ว จะให้ข้าผัดไปทั้งอย่างนี้หรือไปยืมจากเพื่อนบ้านมาสักหน่อยดีเจ้าคะ?”
ถ้าเป็นหลิวซื่อพบว่าน้ำมันหมดแล้วก็คงจะไม่ส่งเสียงสักแอะ ผัดไปทั้งอย่างนี้แน่นอน แต่หลี่ซื่อกลับไม่เหมือนกัน นางเป็นสายกิน ย่อมรู้ว่าผัดผักใส่น้ำมันกับไม่ใส่น้ำมันนั้นรสชาติย่อมแตกต่างกัน
ขณะนั้นเย่อวี๋หรานจึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานนี้โถน้ำมันถูกนาง ‘ล้าง’ ไปแล้ว
“เจ้ารอก่อน”
นางกลับห้องไปหยิบเครื่องในปลาที่หลิวซื่อชำแหละเอาไว้เมื่อวานนี้ออกมา
ถ้าใช้อย่างประหยัด เครื่องในปลาเท่านี้สามารถเคี่ยวเอาน้ำมันออกมาได้นิดหน่อย แบ่งใช้ได้หลายมื้อ แต่ว่าเย่อวี๋หรานใคร่ครวญแล้ว ไม่ประหยัดน้ำมันถึงเพียงนั้นจะดีกว่า จึงไม่ได้ให้หลี่ซื่อทำวิธีนั้น
“ท่านแม่ คิดไม่ถึงว่าจะมีไข่ปลาด้วย แต่มีน้อยเกินไป ไม่อย่างนั้นเอามาทำแกงไข่ปลาก็อร่อยมากเหมือนกัน”
เย่อวี๋หรานกลอกตาใส่นาง “ยังจะมาแกงไข่ปลา เจ้ารู้ไหมว่าไข่ปลาพวกนี้ ถ้าเปลี่ยนเป็นปลาเล็ก ๆ ได้จะมีสักกี่ตัว?”
“กี่ตัวเจ้าคะ?”
“พันตัวขึ้นไป”
หลี่ซื่อนับไม่หวาดไม่ไหว “พันตัวขึ้นไปคือกี่ตัวเจ้าคะ หมายความว่ามีเยอะเลยใช่หรือไม่? ท่านแม่ ท่านมีความรู้มากจริ
