่า “ท่านแม่ ข้าไม่ได้โลภมากอยากกินนะ แต่ว่าตอนนี้ข้ากินปากเดียวสองชีวิต ข้าได้กินก็เท่ากับว่าหลานสาวสุดที่รักของท่านได้กินไม่ใช่หรือเจ้าคะ? ข้าจะได้กินหรือไม่ได้กินไข่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สิ่งสำคัญคือไม่อาจปล่อยให้หลานสาวที่น่ารักของท่านแม่ต้องหิวโหย”
เย่อวี๋หรานแทบเก็บสีหน้าเอาไว้ไม่อยู่ หลี่ซื่อผู้นี้ช่างตลกเกินไปแล้ว
เพื่อของกินแล้ว สมองช่างทำงานรวดเร็วจริง ๆ! นางเพิ่งจะต่อบันได อีกฝ่ายก็ปีนป่ายขึ้นมาอย่างว่องไว ทั้งยังคิดจะขึ้นไปสูงกว่านี้อีกขั้น
นางทำเป็นครุ่นคิดพลางจ้องมองหลี่ซื่อ มองแล้วมองอีกอยู่เช่นนั้น
หลี่ซื่อประหม่า รู้สึกเหมือนว่าความคิดอ่านเล็ก ๆ ของตนเองถูกมองออกจนทะลุปรุโปร่ง
แต่จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?
นางสามารถตบตาแม่สามีได้ตลอดมา เพื่อไข่ไก่แล้ว ครั้งนี้จะผิดพลาดไม่ได้
เย่อวี๋หรานเห็นว่าพอสมควรแล้วก็ผงกศีรษะ กล่าวอย่างอ่อนอกอ่อนใจ “คงได้แต่ทำแบบนี้ เจ้าโง่ขนาดนี้ แต่ใครใช้ให้เจ้าเป็นคนที่ข้าชอบที่สุดในบรรดาลูกสะใภ้ล่ะ? ถ้าไม่อยากให้เจ้าเป็นตัวถ่วงคนอื่นมากเกินไป ข้าก็ได้แต่ต้องเพิ่มคาบพิเศษให้เจ้าแล้ว[1]”
ความจริงแล้ว นางคิดว่าจำเป็นต้องให้มีใครสักคนเรียนได้ไวสักหน่อย เพื่อให้คนอื่นเห็นว่ามีคนได้รับผลประโยชน์ คนอื่น ๆ ก็จะได้พยายามพัฒนาตัวเองตามไปด้วย
ไม่มีใครสังเกตว่าหลินซื่อที่เพิ่งตื่นนอนกำลังจะเข้ามาในครัวเพื่อตักน้ำล้างหน้า และมาได้ยินคำว่า ‘เพิ่มคาบพิเศษ’ เข้า
