บทที่ 9 มีคนขโมยกิน
สามีภรรยาทะเลาะกันหนักขนาดนี้ ทว่าในเรือนกลับเงียบสงบยิ่ง ไม่มีลูกชายลูกสะใภ้คนไหนออกมาไกล่เกลี่ยสักคน ทุกคนล้วนหลบอยู่ในห้องของตัวเอง
ทำอย่างไรได้ ใครให้ท่านแม่เป็น ‘ลูกพี่’ ของคนทั้งครอบครัว หากนางไม่เอ่ยปากเรียกลูกชายลูกสะใภ้ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่กล้าออกมา
“นี่ เจ้าว่าท่านพ่อท่านแม่ทะเลาะกันเรื่องอะไร?” หลี่ซื่อนอนหลับยากเพราะตั้งครรภ์ จึงผลักจูซื่อเบา ๆ เพื่อเอ่ยถาม
จูซื่อนอนกลางวันไปมาก ตอนนี้จึงนอนไม่หลับ เขาตอบว่า “ใครจะไปรู้ แต่มีใครเถียงชนะท่านแม่ของข้าบ้าง? เจ้าฟังต่อไปเถอะ เดี๋ยวท่านพ่อก็ยอมแพ้ไปเอง”
ครั้นฟังอีกสักครู่ ก็ไม่มีเสียงใดแล้ว
“ทำไมไม่มีเสียงแล้วล่ะ?” หลินซื่อเพิ่งแต่งเข้าบ้านมาได้ไม่ถึงสองเดือน นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินพ่อแม่สามีทะเลาะกันก็พลันสะดุ้งตกใจไปหนึ่งตลบ
นางรีบปลุกจูอู่เพื่อถามว่าเรื่องนี้ควรทำอย่างไรดี
จูอู่พลิกตัว ไม่สนใจแม้แต่น้อย “ไม่เป็นไร ท่านพ่อเถียงไม่ชนะท่านแม่หรอก”
“…”
นางได้ถามเรื่องนี้ไหม?
ลูกชายผู้อื่นยังไม่กังวล นางที่เป็นลูกสะใภ้จะกังวลไปทำไม?
นอนบนเตียงฟังต่อไปด้วยใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ
รอจนเสียงเงียบลง ก็รีบผลักปลุกจูอู่ให้ตื่นขึ้น
จูอู่ที่ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งแทบจะไร้คำพูด “…เจ้าจะเอาอย่างไรกันแน่?”
“เมื่อครู่ท่านพ่อท่านแม่ทะเลาะกัน แต่ตอนนี้เงียบไปแล้ว”
“หมายความว่าท่านแม่ชนะแล้ว จบแล้ว รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงานอีก
