บทที่ 8 คนแก่ทะเลาะกัน
อีกด้านหนึ่งของกำแพง จูปาเม่ยนอนบนเตียงพลางใช้ผ้าห่มคลุมศีรษะ แสร้งทำเหมือนว่าได้รับความทุกข์ใจอย่างมาก แต่จริง ๆ แล้วกำลังกางหูผึ่ง
นางได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง จากนั้นบิดามารดาของนางก็เดินเข้ามา
ในใจพลันยินดี ท่านแม่คงมาเกลี้ยกล่อมนางกระมัง?
เฮอะ ๆ! นางไม่ยอมให้อภัยท่านแม่ง่าย ๆ หรอก ถ้าไม่ให้ผลประโยชน์กับนางมากพอก็อย่าหวังเลย
“เดี๋ยวข้าช่วยเจ้าเอาขึ้นไปแขวนบนคาน” จูเหล่าโถวรับตะกร้ามาจากมือเย่อวี๋หราน เหยียบบนเตียงขึ้นไปแขวนตะกร้า
ส่วนปลาที่ชำแหละเสร็จแล้วถูกแขวนไว้ตรงตำแหน่งไกลจากเตียง ด้านล่างยังวางภาชนะรองน้ำเอาไว้
ครั้นนึกถึงว่าตอนกลางคืนต้องนอนห้องเดียวกับตาเฒ่าผู้นี้ ถึงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น เย่อวี๋หรานก็ออกจะไม่สะดวกใจอยู่บ้าง
ชาติที่แล้วนางก็เคยคบหาผู้ชายมาก่อน แต่สวรรค์ทราบว่า พวกเขาแต่ละคนแม้จะไม่ใช่บุรุษรูปงามแต่ก็เป็นคนหนุ่มไฟแรง มองแล้วรื่นหูรื่นตาอย่างมาก ไฉนเลยจะเหมือนตาเฒ่าหยาบกระด้างตรงหน้า แค่ให้มองยังไม่อยากจะมอง
ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมคิดอย่างไรอยู่กันแน่ จึงได้กินตาเฒ่าที่ทำร้ายสายตาคนนี้ไปได้ลง
คงเพราะอยากได้ลูกสาวกระมัง ถ้าไม่ได้ลูกสาวก็ไม่เลิกรา
หลังจูเหล่าโถวแขวนปลาเสร็จก็มานั่งลงข้างโต๊ะกับเย่อวี๋หราน
ถึงเมื่อครู่จะกินจนอิ่มหมีพีมัน แต่สวรรค์ก็ทราบว่าเขาปวดใจแค่ไหน นั่นเป็นเสบียงอาหารเชียวนะ กินส่วนหนึ่งก็น้อยลงไปส่วนหนึ่ง
สมาชิกในค
