บทที่ 7 ไม่มีใครแต่งกับเจ้าทึ่มหรอก
เย่อวี๋หรานประหลาดใจระคนยินดี
นางยังนึกว่าต่อไปต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลลูกโง่คนนี้ แต่คิดไม่ถึงว่าคนที่แบกฉายาเจ้าสมองทึ่มเอาไว้กลับสามารถพึ่งพาตนเองได้
พึ่งพาตนเองได้ก็ดี ในเมื่อพึ่งพาตนเองได้ นางก็สามารถเรียกใช้งานเขาได้เหมือนคนปกติ
“เมียเจ้าใหญ่ดูแลเด็ก ๆ เมียเจ้ารองไปชำแหละปลา เมียเจ้าห้าเก็บโต๊ะล้างจาน” เย่อวี๋หรานมองไปทางหลี่ซื่อที่คิดจะแอบหนีออกไปหลังกินข้าวเสร็จ “ส่วนเมียเจ้าสี่ เจ้ารับผิดชอบกวาดพื้น”
หลี่ซื่อยังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ผลก็คือแม่สามีพูดขึ้นมาว่า “เจ้าแค่ตั้งท้อง ทำงานหนักไม่ได้ ไม่ใช่ขยับตัวไม่ไหวเสียหน่อย” แล้วก็สั่งงานนางไปตรง ๆ
เฮ้อ…อุ้มท้องโตขนาดนี้ยังต้องทำงานอีก ช่างลำบากยิ่งนัก!
น้ำเชื่อมผลไม้ที่เหลือ เย่อวี๋หรานยกให้หลิ่วซื่อ เพื่อให้นางเอากลับห้องไปให้เด็ก ๆ กินเป็นของว่าง
“ของพวกนี้เก็บไว้ไม่ได้ ถ้าไม่กินพรุ่งนี้เช้าคงเสียหมด”
ส่วนแป้งกรอบที่เหลือหนึ่งตะกร้า นางเลียนแบบเจ้าของร่างเดิมคือเอาเข้าไปเก็บไว้ในห้องนอนของตัวเอง
เรือนสกุลจูตรงกลางเป็นห้องโถง สองฟากมีห้องด้านข้างจำนวนหนึ่ง เดิมทีมีห้องใหญ่อยู่ฝั่งละสองห้อง เพียงแต่ภายหลังลูก ๆ โตขึ้น ก็แบ่งห้องใหญ่ออกเป็นสองห้องเล็ก พอให้ใช้เป็นห้องหอของลูกชายได้
ห้องที่เจ้าของร่างเดิมกับจูเหล่าโถวพักอยู่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ด้านหน้าเป็นบริเวณที่พวกเขาหลับนอน ด้านหลังใช้แผ
