่นไม้กั้นเป็นห้องเล็ก ที่วางอยู่ในนั้นก็คือเตียงของจูปาเม่ย
ฝั่งซ้ายมือนอกจากห้องใหญ่นี้แล้ว ยังมีห้องที่ดัดแปลงเป็นห้องนอนของจูต้ากับจูเอ้อร์ ถัดไปก็คือห้องครัว
สองห้องใหญ่ฝั่งขวามือดัดแปลงเป็นห้องเล็กสี่ห้องเพื่อเป็นที่พักของจูซาน จูซื่อ จูอู่ และจูชี ถัดออกไปก็คือห้องน้ำ
และเพราะว่าจูชีเป็นคนทึ่ม ห้องที่อยู่ใกล้กับห้องสุขามากที่สุดจึงเป็นห้องของเขา
นอกจากเตียงหนึ่งตัว ก็มีไม้ไผ่ที่ใช้เชือกยึดไว้กับผนังท่อนหนึ่ง ใช้สำหรับแขวนเสื้อผ้า ใต้เตียงมีกล่องที่พวกพี่ชายไม่ใช้แล้ว ส่วนอะไรอยู่ในนั้นก็ยากจะตอบได้
นับไปนับมา เหมือนว่าจะขาดไปคนหนึ่ง?
เย่อวี๋หรานไล่เรียงลำดับลูกชายของเจ้าของร่างเดิมในใจอย่างเงียบ ๆ
แล้วจูลิ่วล่ะ?
ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องราวใดกันแน่ นางพลิกหาในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับคนผู้นี้
หรือว่าจูลิ่วตายไปตอนคลอด?
เย่อวี๋หรานหาคำตอบไม่พบก็ไม่ได้ค้นหาต่อ อย่างไรเสียความจริงก็คงจะปรากฏขึ้นในสักวัน เรื่องที่ต้องเผชิญหน้า ต่อให้นางไม่พูดขึ้น เดี๋ยวพวกเขาก็ยกขึ้นมาเอง
อีกด้านหนึ่ง ระหว่างที่หลิ่วซื่ออาบน้ำให้ต้าเป่าและเอ้อร์เป่า จูต้าก็กำลังใช้แผ่นไม้ต่อเตียงขนาดเล็กขึ้นมาหน้าเตียงของตนเองกับภรรยาให้เด็กน้อยสองคน
“ท่านแม่ น้ำเชื่อมผลไม้ที่ท่านย่ายกให้พวกข้าล่ะ?”
“ท่านย่าบอกแล้วว่าน้ำเชื่อมต้องกินทันที เก็บไว้จะเสียเอา”
หลิ่วซื่อสู้เสียงรบเร้า
