แม่สามีสักคน มีคนนำหน้าอยู่แบบนี้ ลูกที่นางคลอดออกมายังมีโอกาสได้รับความเอ็นดูอยู่อีกหรือ?
นับประสาอะไรกับสภาพครอบครัวตอนนี้ เพิ่มมาอีกคนก็เพิ่มมาอีกหนึ่งปากท้อง สามีนางไม่ได้เก่งกาจเหมือนพ่อของเขาที่เลี้ยงเด็กหลายคนจนโตขึ้นมาได้เสียหน่อย
เขาก็สบายตัวน่ะสิ ทำงานในนาเสร็จก็มานอนพักบนเตียง ไม่ต้องสนใจอะไรอีก แต่นางเล่า?
ขึ้นเขาลงนา ทำงานในนาไม่รู้จบ ทำงานในเรือนไม่จบสิ้น ปรนนิบัติสามีแล้วยังต้องดูแลลูก ๆ รู้สึกเหมือนเพิ่งล้มตัวลงนอนฟ้าก็สว่างแล้ว แต่กลับไม่เคยได้กินอิ่ม
ตอนที่ยังเป็นแม่นางน้อย นางคิดมาตลอดว่าแต่งงานออกเรือนได้ก็ดีเอง ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยอีกแล้ว จนแต่งงานแล้วจึงทราบว่าไม่มีเหนื่อยที่สุด มีเพียงเหนื่อยยิ่งขึ้นไปอีก
ราวกับว่าไม่มีวันสิ้นสุดก็ไม่ปาน เพียงแค่ลืมตาขึ้นมาก็ต้องทำงาน คนเกิดมาก็เพื่อลิ้มรสความทุกข์ยาก
บางครั้งบางครา ยามนางยืนอยู่ริมลำธารด้วยสติพร่าเลือน มองเงาสะท้อนบนผิวน้ำของตนเองแล้วกลับรู้สึกขึ้นมาจริง ๆ ว่า มีชีวิตต่อไปแบบนี้ยังไม่สู้ตายไปเสียดีกว่า!
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ สวรรค์จึงจะมารับนางไป ปลดปล่อยให้นางเป็นอิสระเสียที
“เจ้าเจ็ดเป็นแค่เจ้าทึ่ม ไม่มีผู้หญิงคนไหนยอมแต่งกับเขาหรอก”
“เจ้าอย่าพูดแบบนี้ ถ้าท่านแม่ได้ยินเข้าต้องโกรธแน่”
“ข้าไม่ได้โง่สักหน่อย ไม่มีทางพูดต่อหน้าท่านแม่หรอก ข้าพูดแค่กับเจ้า”
“นั่นก็ไม่แน่ แม่ม่ายที่อายุมากสักหน่อย หญิงเป็นหมันที่ไม
