บทที่ 6 กินไม่อิ่ม
“แบ่งอาหารกันเถอะ” จูเหล่าโถวเห็นทุกคนนั่งเรียบร้อยแล้วก็ขยับลำคอขึ้นลงกลืนน้ำลาย
แม้ในห้องจะเงียบ แต่ไม่รู้ทำไมเย่อวี๋หรานกลับรู้สึกเหมือนทุกคนกำลังร่ำร้องอยู่ ทุกสายตาจับจ้องตะเกียบในมือนาง สายตาพวกเขาเคลื่อนไหวไปพร้อมกับตะเกียบ
“แต่ละคนเอาไปก่อนหกชิ้น ตอนนี้อย่าเพิ่งกิน ข้าสอนพวกเจ้าว่ากินอย่างไรก่อนค่อยเริ่ม”
จานตรงหน้าทุกคนมีแป้งกรอบเพิ่มมาหกชิ้น
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าอย่างไรก็ยังเล็กอยู่ก็อดใจไม่ไหว แต่แค่พวกเขายื่นมือออกไปก็ถูกหลิ่วซื่อตีเพียะ
“ท่านแม่!” ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าน้อยเนื้อต่ำใจ ได้แต่หดมือกลับมา
เย่อวี๋หรานพูดกับหลิ่วซื่อ “เมียเจ้าใหญ่ เจ้าเอาตะเกียบมาจิ้มน้ำเชื่อมผลไม้สีแดงให้ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าชิมก่อนว่าชอบหรือไม่”
“ท่านแม่ ข้ายังไม่ได้กิน แล้วจะให้เด็กมันกินก่อนได้อย่างไร?” จูต้าพูดขึ้น
เย่อวี๋หรานมองเขา “เจ้านี่เรื่องเยอะจริง ข้าบอกว่าทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้น”
จูเหล่าโถวจึงพูดขึ้น “ทำตามที่แม่เจ้าบอก”
ความจริงเขาก็ยังนึกสงสัย ทำไมไม่รีบกินข้าว ทำอะไรอยู่ จะทรมานกันหรือ?
เพียงแต่บนหน้าเขาเต็มไปด้วยรอยยับย่นที่เกิดจากการขัดเกลาของชีวิต ต่อให้อยากยิ้มก็ไม่ทราบว่าควรทำอย่างไรจึงจะสามารถแสดงสีหน้ายินดีออกมาได้
อย่างไรเสียเขาก็มีลูกชายมากขนาดนี้ ถึงจะภาคภูมิใจ แต่อยากจะเลี้ยงให้รอดทุกคนก็ต้องทุ่มเทมากกว่าคนทั่วไป
“เจ้าค่ะ ท่านแม่” หลิ่วซื่อใช้ตะเกียบ
