แตะน้ำเชื่อมผลไม้ ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ายื้อแย่งกันอ้าปาก
ต้าเป่า “หวาน”
เอ้อร์เป่า “เปรี้ยว”
“ตกลงหวานหรือเปรี้ยวกันแน่?” หลี่ซื่อมองตาปริบ ครั้นเห็นว่าถามเด็กสองคนนี้แล้วไม่ได้คำตอบ จึงได้แต่มองไปทางเย่อวี๋หราน “ท่านแม่ ข้าก็อยากชิมเหมือนกัน”
เย่อวี๋หรานไม่สนใจนาง พลางถามหลานชายต่อไปว่า “แล้วพวกเจ้าชอบหรือไม่?”
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่ารีบพยักหน้าตอบ “ชอบ”
ยังอยากพยักหน้าให้มากกว่านั้นหน่อย แสดงให้เห็นว่าตนเองชอบมากแค่ไหน
เย่อวี๋หรานคาดว่ายุคโบราณน่าจะไม่มีของกินเล่นอะไร แม้นางจะรู้สึกว่าน้ำเชื่อมผลไม้ในจานนี้ทำออกมาได้ไม่ค่อยดีอยู่บ้าง แต่สำหรับพวกเขาแล้ว นี่กลับเป็นของอร่อยที่หากินไม่ได้ในยามปกติ
ดังนั้น สิ่งที่นางคิดเอาไว้ก็ถูกแล้ว อาหารการกินพวกนี้ไม่อาจใช้มาตรฐานของชาติที่แล้วมาตัดสิน แต่ต้องพิจารณาจากความคิดเห็นของทุกคน
“ชอบก็ดีแล้ว!” นางกล่าว “คนตัวโตคนอื่น ๆ หยิบแป้งกรอบขึ้นมาแบบนี้ ทาน้ำเชื่อมนิดหน่อย วางหัวไชเท้าฝอยลงไป ข้างบนเอาแป้งกรอบอีกอันประกบ…”
พูดพลางสาธิตวิธีกินที่ถูกต้องให้ทุกคนดู
“แบบนี้ก็กินได้แล้ว”
ไม่รอให้นางพูดว่านี่เป็นเพียงหนึ่งในวิธีกินเท่านั้น คนทั้งโต๊ะก็รอไม่ไหว เริ่มลงมือกินกันแล้ว
“…”
นางขอแบ่งกันกินอย่างมีความสุขได้ไหม? ไม่อย่างนั้นด้วยสภาพที่พวกเขาแย่งกันกินอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ นางคงกินข้าวไม่อร่อยแน่นอน
ในขณะที่หลี่ซื่อหยิบตะเกียบขึ้นมา ลองชิมน้ำเชื่อม
