บทที่ 5 ถูกดุจนร้องไห้
ระหว่างทางยังเจอต้าเป่ากับเอ้อร์เป่า ลูกชายสองคนของพี่สะใภ้ใหญ่ที่เล่นซนกันมาเต็มคราบและกลับเรือนตรงเวลาพอดิบพอดี พวกเขาได้จูงมืออาเจ็ดของพวกเขา หรือก็คือจูชี ก่อนจะมุ่งหน้ากลับบ้านด้วยกัน
แม้อาเจ็ดจะเป็นคนโง่งม แต่ก็เป็นคนตัวใหญ่ หากมีเขาไปด้วย การจะไปแย่งสิ่งของกับผู้อื่นข้างนอกนั่นก็ไม่ต้องกลัวว่าจะแย่งมาไม่ได้
แค่สั่งคำเดียว รับรองได้ว่าร่างใหญ่โตของอาเจ็ดต้องข่มฝ่ายตรงข้ามได้แน่นอน
ด้วยเหตุนี้ เวลาพวกเขาสองคนออกไปข้างนอกก็จะชอบพาอาเจ็ดออกไปด้วย
“ไอ้หยา ต้าเป่า เอ้อร์เป่า ตัวเปื้อนโคลนไปหมด พวกเจ้าสองคนไปทำอะไรมา? พวกเจ้าดูซิ ทำอาเจ็ดของพวกเจ้าสกปรกขนาดนั้นแล้ว ซวยแน่ กลับไปจะต้องถูกท่านย่าของพวกเจ้าอบรมแน่นอน…” หลี่ซื่อเห็นสภาพน่าอนาถของพวกเขาแล้วก็นึกยินดีในคราเคราะห์ของผู้อื่น
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าวิ่งเข้ามาทำหน้าทะเล้นใส่หลี่ซื่อ “ท่านย่านอนอยู่บนเตียง พวกเราไม่กลัวหรอก”
“ใครบอกพวกเจ้าว่าท่านย่ายังนอนอยู่? ท่านย่าของพวกเจ้าลุกขึ้นมาแล้ว แถมยังทำของอร่อยด้วย อีกเดี๋ยวก็จะไม่มีส่วนของพวกเจ้าแล้ว” คนอื่นได้กินไหมนางไม่ทราบ แต่แน่ใจว่าตัวเองได้กินแน่
ราวกับนัดแนะกันมา เพราะเพิ่งจะมาถึงประตูใหญ่ หลี่ซื่อก็เห็นจูปาเม่ยกับสะใภ้ห้าหลินซื่อเดินจูงมือกันกลับมายามโพล้เพล้
จูปาเม่ยเป็นน้องสามี อีกทั้งท่านแม่ยังรักและเอ็นดูมาก นางแตะต้องไม่ได้ แต่หลินซื่อถือเป็นตัว
