อะไร? เฮอะ อย่าคิดว่าเป็นสะใภ้คนใหม่ที่เพิ่งเข้าบ้านมาแล้วจะไม่มีใครกล้ารังแกนะ
ใครบ้างไม่เคยเป็นสะใภ้คนใหม่มาก่อน?
“โอ๊ะ นี่ไม่ใช่น้องสะใภ้ห้าหรอกหรือ? ไม่เห็นเงามาทั้งวัน ไปเอ้อระเหยที่ไหนมาล่ะ? จุ๊ๆ…เก่งกาจจริงเชียว ปล่อยให้ท่านแม่ทำงานอยู่ในเรือน ตนเองวิ่งแจ้นออกไปเตร็ดเตร่ข้างนอก สะใภ้ใหม่บ้านไหนเป็นเหมือนเจ้าบ้าง? ดีที่ท่านแม่เป็นคนจิตใจงาม ถ้าเปลี่ยนเป็นครอบครัวอื่นคงไล่เจ้ากลับบ้านเดิมไปนานแล้ว”
หลินซื่อหน้าแดง แต่ก็ไม่ยินดีแบกหม้อก้นดำ [1] นี้ จึงพูดขึ้นทันทีว่า “พี่สะใภ้สี่เข้าใจผิดแล้ว น้องเล็กอยากไปเรียนปักผ้ากับคนอื่น ๆ ข้าเพียงไปช่วยสอดด้าย มีแต่แม่นางน้อยอายุเยาว์ทั้งนั้น เพียงเดี๋ยวเดียวเวลาก็ผ่านไปมากแล้ว”
“เหอะ ๆ! มาหลอกใครกัน?” หลี่ซื่อดูแคลน “ผู้ใดไม่รู้บ้างว่าย่านนี้ฝีมือปักผ้าของบ้านเราดีที่สุด? ฝีมือเย็บปักของน้องเล็กยังต้องไปร่ำเรียนกับคนนอกอีกหรือ? ตัวเองอยากแอบอู้ก็อย่าใช้น้องเล็กมาเป็นข้ออ้าง น้องเล็กยังเป็นแม่นางน้อยที่ยังไม่ได้หมั้นหมาย ถ้าถูกเจ้าทำลายชื่อเสียงอันดีงามแล้วต่อไปจะทำอย่างไร? ถึงเวลานั้นแต่งออกไปไม่ได้ก็เพราะเจ้าทำร้ายนาง”
หลินซื่อไม่ใช่ว่าต่อคำไม่เป็น เพียงแต่นางเป็นสะใภ้ใหม่ ไม่เหมือนหลี่ซื่อที่แต่งเข้ามาได้สักพักแล้ว ทั้งในท้องยังมีทารกน้อย จึงไม่มีเรื่องให้ต้องพะว้าพะวง
หลินซื่อได้แต่ขบริมฝีปาก อยากด่ากลับแต่ก็กลัวว่าตนเองจะดุร้ายเกินจ
