นทางบ้านแม่สามีรังเกียจ แต่ถ้าไม่ด่าตอบ ในใจก็รู้สึกอัดอั้น ไม่รู้จะทำอย่างไรดี อึดอัดคับข้องจนว้าวุ่นใจไปหมด
ทั้งยังจนใจที่สามีของนางเป็นคนเซ่อ อีกฝ่ายเดินเข้าไปในเรือนพร้อมพ่อสามีแล้ว พูดให้น่าฟังก็คือไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวระหว่างสตรี แต่หากพูดให้ไม่น่าฟังหน่อยก็คือแต่งเข้าบ้านมาได้ก็ทอดทิ้ง ไม่สนใจไยดีภรรยา
จิตใจนางกำลังหนาวเหน็บ
มีคนบอกกับนางแต่แรกแล้วว่าไม่ควรแต่งงานกับผู้ชายสุกุลจู แต่ตอนนั้นนางทนทุกข์ในบ้านที่ไม่มีพี่ชายน้องชายมามากพอแล้ว จึงอยากหาผู้ชายที่มีพี่น้องมาแต่งด้วย ไม่คิดว่า…
นางอยากขอความช่วยเหลือจากน้องสามี หวังว่าน้องสามีจะเห็นแก่ที่นางไปช่วยดึงเส้นด้าย…
ทว่าตอนที่นางหันหน้าไปมองก็พบว่าแววตาของน้องสามีกำลังวาววับ “หอมมาก! ท่านแม่ทำอะไรกินน่ะ?”
จากนั้นก็วิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว
“เฮอะ!” หลี่ซื่อเค้นเสียงเย็น สะบัดท้ายทอยใส่แล้วเดินจากไป
ประตูหน้าจึงเหลือเพียงนางแค่คนเดียว คนอื่นหายไปกันหมดเสียแล้ว
หลินซื่อได้แต่เศร้าใจ “…”
เมื่อเย่อวี๋หรานเห็นทุกคนกลับมากันแล้ว ก็ให้จูเหล่าโถวพาทุกคนไปล้างมือ เตรียมตัวกินข้าว
หลิ่วซื่อที่เพิ่งจะป้อนอาหารหมูเสร็จก็ถูกนางสั่งให้พาต้าเป่าและเอ้อร์เป่าไปล้างตัว จากนั้นค่อยพากลับมาที่โต๊ะกินข้าว
หลิวซื่อกับนางช่วยกันตั้งโต๊ะ
“ท่านแม่ ท่านทำของอร่อยอะไรหรือเจ้าคะ?” จูปาเม่ยวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางลิงโลด
“อย่ามาขวางทางตรงนี้ เจ้าไปดูพี่เจ็
