ดของเจ้าหน่อยว่าล้างตัวสะอาดแล้วหรือยัง” แม้เย่อวี๋หรานตั้งใจว่าจะเป็น ‘เจ้าของร่างเดิม’ ไปก่อนชั่วคราว แต่ก็ไม่ได้คิดจะประคบประหงมนางเหมือนเจ้าของร่างเดิมอีก จึงสั่งงานจูปาเม่ยไปหนึ่งอย่าง
เจ้าของร่างเดิมโปรดปรานจูปาเม่ยก็เพราะอยากส่งนางไปเป็นสาวใช้ เพื่อเป็นอนุภรรยาในเรือนคนอื่น แต่นางไม่คิดจะทำแบบนั้น ดังนั้นก็ย่อมไม่มีเหตุผลให้ต้องทำแบบเดิมอีกต่อไปแล้ว
สาวน้อยบ้านนาก็ควรจะมีท่าทางอย่างสาวน้อยบ้านนา ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับว่าทำร้ายจูปาเม่ยไปชั่วชีวิต
จูปาเม่ยฟังแล้วก็ทำหน้ามุ่ยอย่างไม่ยินดี “ข้าไม่ไป คนสมองทึ่มคนหนึ่งสะอาดได้ก็แปลกแล้ว!”
“เจ้าพูดถึงพี่ชายแบบนั้นได้อย่างไร? นั่นพี่ชายเจ้านะ”
“เขาเป็นแค่คนสมองทึ่ม ไม่ใช่พี่ชายของข้า”
ดื้อด้านขนาดนี้เป็น ‘สาวน้อยน่ารัก’ ‘ลูกสาวที่ว่าง่ายรู้ความ’ ในดวงใจเจ้าของร่างเดิมจริง ๆ หรือ? เย่อวี๋หรานเงยหน้ามองจูปาเม่ย “ได้ ไม่นับถือเขาเป็นพี่ชายของเจ้าก็ย่อมได้ แค่เจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าแม่ก็พอ”
จูปาเม่ยถึงกับตะลึง “ท่านแม่ ท่านพูดแบบนี้ได้อย่างไร? ข้ายังเป็นเด็กน้อยที่น่ารักของท่านอยู่หรือไม่? ท่านไม่ได้พูดว่าท่านชอบข้าที่สุดหรอกหรือ?”
“เมื่อก่อนข้าชอบเจ้าที่สุด แต่พอถึงคราวที่ข้าล้มหมอนนอนเสื่อ ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย เด็กน้อยคนดีของข้ากลับออกไปวิ่งเล่นข้างนอกทั้งวันไม่กลับมา กลับมาแล้วก็ไม่รู้จักเป็นห่วงข้า ถ้าไม่ใช่ถามหาของกินก็โทษที่ข้าคลอดพ
