ง จะมากหรือน้อยก็ยังพอมีน้ำมันอยู่บ้าง
หัวไชเท้าฝอยไม่ได้ครองพื้นที่เต็มหม้อใบใหญ่ ตอนนี้ยังเหลือที่ว่างอีกมากโข นางจึงเติมน้ำแกงลงไป
จากนั้นนำก้อนแป้งที่เตรียมไว้มารีดออกอย่างรวดเร็ว นวดจนเป็นแผ่นบาง แล้วนำลงไปแปะข้างหม้อที่เติมน้ำแกงแล้ว ใช้ความร้อนจากข้างหม้อเพื่อย่างจนสุก
และที่เรียกกันว่าแป้งย่างขอบหม้อ [1] ก็แค่นี้เอง
ในไม่ช้า กลิ่นหอมของผลไม้และไข่ไก่ก็อบอวลไปทั่วห้องครัว
หลิ่วซื่อที่ตัดหญ้าเลี้ยงหมูอยู่ในลานเรือนถึงกับชะงักไป นี่คือ…
นางกลืนน้ำลายอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
“เจ้าลองชิมดูว่าแป้งกรอบนี่สุกได้ที่หรือยัง” เย่อวี๋หรานส่งแป้งกรอบขนาดเท่าฝ่ามือให้หลิวซื่อ
ไม่เคยได้กลิ่นหอมอะไรเท่านี้มาก่อน หลิวซื่อทั้งตะลึงทั้งยินดี สุกหรือไม่นางดูไม่ออกหรอก แต่พูดได้คำเดียวว่า อร่อย!
“สุกไหม?”
“ไม่ทราบเจ้าค่ะ”
ครั้นเห็นหลิวซื่อกินแป้งกรอบหมดในไม่กี่คำ เย่อวี๋หรานก็ทราบแล้วว่า ไม่ว่าเจ้านี่จะสุกหรือไม่สุกก็ต้องถูกปากคนกินแน่นอน
“เมียเจ้าใหญ่หั่นหญ้าเลี้ยงหมู่อยู่ข้างนอก เจ้าเอาอันนี้ไปให้นางกินด้วย” เย่อวี๋หรานเอาให้หลิวซื่ออีกชิ้น
ทั้งคู่ล้วนแต่ทำงานอยู่ในเรือนเหมือนกัน แล้วจะลำเอียงได้อย่างไร?
แม้ว่าไม่ต้องการที่จะเปิดเผยตัวตนออกไป ตั้งใจว่าจะเลียนแบบนิสัยของเจ้าของร่างเดิมไปก่อนชั่วคราว แต่ก็คงไม่อาจเลียนแบบไปทั้งชีวิตได้หรอกกระมัง?
เพื่อเป้าหมายระยะยาว นางต้องเริ่มเปลี่ยนแปลงจากรา
