ยละเอียดเล็ก ๆ ไปทีละน้อย ทำให้ครอบครัวนี้ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับนาง ‘คนใหม่’ โดยไม่รู้ตัว เมื่อเป็นแบบนี้ ในอนาคตนางถึงจะสามารถกลับไปเป็นตัวเองคนเดิมได้ และใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ได้อย่างวางใจ
แป้งกรอบขนาดเท่าฝ่ามืออันเดียวจะพอกินได้อย่างไร? แต่แม่สามีพูดแล้ว หลิวซื่อก็ไม่กล้าแอบกินอีก จึงรับมาแล้วเดินออกไปอย่างว่าง่าย
“พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านแม่ให้เอามาให้ท่านเจ้าค่ะ”
ตอนที่ส่งออกไป หลิวซื่อยังตัดใจไม่ลงอยู่บ้าง จ้องแป้งกรอบแผ่นบางตาไม่กะพริบ เสมือนว่ามีคำสองคำเขียนไว้ในนั้นว่า อยากกิน!
หลิ่วซื่อลังเลเล็กน้อย เช็ดมือบนร่างแล้วรับมาใส่ปาก
หลิวซื่อมองตาปริบแล้วถาม “อร่อยหรือไม่?”
หลิ่วซื่อเงียบไปก่อนจะตอบ “อื้ม”
“ท่านแม่เป็นคนทำ ทำเยอะเลย”
นึกถึงก้อนแป้งในชามบนเตา หลิวซื่อคิดว่าตอนเย็นน่าจะมีส่วนของนางบ้างกระมัง
ท่านแม่ทำเยอะขนาดนั้น น้องเล็กคนเดียวไม่มีทางกินหมด ถึงตอนนั้นนางก็น่าจะได้รับส่วนแบ่งมาสักสามสี่ชิ้น?
นางไม่หวังว่าจะได้กินอิ่ม แค่รองท้องได้ก็พอแล้ว
ภายในห้องนอนของหลี่ซื่อกับจูซื่อ
หลี่ซื่อทำจมูกฟุดฟิด ผลักจูซื่อที่อยู่ข้างกายออกเบา ๆ “เจ้าได้กลิ่นไหม อะไรก็ไม่รู้หอมมากเลย”
จูซื่อจะไม่ได้กลิ่นได้อย่างไร เขาผุดลุกขึ้นนั่งฉับไว “เหมือนว่าจะใส่ไข่ไก่ หัวไชเท้า ยังมีกลิ่นเปรี้ยว ๆ หวาน ๆ ไม่รู้ว่าคืออะไร แต่กลิ่นคุ้น ๆ”
หลี่ซื่อกลืนน้ำลาย “ท่านแม่กำลังทำของอร่อยอยู่ใช่ไหมนะ?”
จูซื่อเ
