ปซ่อนก่อนที่ท่านจะมาพบ แต่ข้าคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะโชคร้ายขนาดนี้ ท่านแม่ไม่เจอคนที่แอบกินไข่ แต่มาเจอข้าที่กำลังจะฝังเปลือกไข่แทน”
หลี่ซื่อมั่นใจว่าแม่สามีจะต้องเห็นแค่ช่วงหลังแน่ ไม่อย่างนั้นตอนที่นางกำลังกินไข่อยู่ ท่านแม่ต้องเข้ามาห้ามแล้ว
“เฮอะ ๆ!” เย่อวี๋หรานหัวเราะเสียงเย็น “เจ้าไม่ได้แอบกินไข่แล้วจะไปฝังมันทำไม? นี่เรียกว่ากินปูนร้อนท้อง รู้หรือไม่?”
“ข้าเปล่าจริง ๆ นะเจ้าคะ”
“เจ้าไม่คิดจะยอมรับใช่ไหม? ได้ เย็นนี้ข้าว่าจะทำแป้งกรอบใส่ไข่ ในเมื่อเจ้าไม่ยอมรับ ตอนเย็นเจ้าก็ไม่ต้องกินแล้ว”
“ท่านแม่จะทำแป้งกรอบอะไรนะ?” หลี่ซื่อได้ยินว่าตอนเย็นจะมีไข่ไก่ แววตาพลันวาววับ
“ถ้าข้ายอมรับ ตอนเย็นก็จะได้กินไข่แล้วใช่ไหมเจ้าคะ? ถ้าอย่างนั้นข้าก็ยอมรับแล้ว ท่านแม่ ข้าแอบกินไข่เองแหละเจ้าค่ะ”
“เจ้าเพิ่งสาบานว่าตัวเองไม่ได้ขโมยกินไข่เองนะ?” ครั้นเห็นสายตาของอีกฝ่าย เย่อวี๋หรานก็หมดคำจะกล่าว
พูดไปพูดมา สะใภ้สี่ที่ไม่สอดคล้องกับความทรงจำเจ้าของร่างเดิมเท่าไหร่นั้นเป็น ‘สายกิน’ หรือนี่?
“ข้าผิดไปแล้ว ท่านแม่ ข้าไม่ควรโกหกท่าน ข้าขโมยกินไข่ฟองนั้นเองเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อยังไม่ลืมย้ำกับนางอีกว่า “ท่านแม่ ตอนเย็นข้ากินไข่ได้แล้วใช่ไหม?”
“ได้!” เย่อวี๋หรานรู้สึกว่าตนเองค้นพบวิธีจัดการกับฝ่ายตรงข้ามแล้ว
หลี่ซื่อดีใจยิ่งนัก
“อย่าดีใจเร็วเกินไป ตอนเย็นเจ้ากินได้ แต่ว่าเรื่องที่เจ้าแอบกินไข่ไม่ได้จะผ่านไป
