ง่าย ๆ หรอกนะ สิ่งที่ควรลงโทษก็จะต้องลงโทษ”
“ขอแค่ท่านแม่ไม่ลงโทษให้ข้าอดไข่เย็นนี้ จะลงโทษอย่างไรก็ได้ทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
“…” เย่อวี๋หรานหมดคำพูดไปชั่วขณะ แต่พบว่าหลี่ซื่อไม่ได้ไร้หนทางเยียวยาไปเสียทีเดียว ก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจออกมา ทว่าสีหน้าเย็นชายังต้องค้างไว้อยู่
“เรื่องลงโทษ ข้าจะจดไว้ก่อน ถึงเวลาจะบอกเจ้าอีกที”
“ได้เจ้าค่ะ ท่านแม่”
หลี่ซื่อกลับห้องไปอย่างเริงร่า เอาแต่พูดว่าตอนเย็นจะมีแป้งกรอบใส่ไข่ให้กินแล้ว
“แป้งกรอบใส่ไข่? แป้งกรอบที่ทำจากไข่ไก่?” จูซื่อ [2] ที่นอนอยู่บนเตียงลุกขึ้นปุบปับ “มีแค่เจ้ากับน้องแปดที่จะได้กิน หรือว่าพวกเราทุกคนก็ได้กินด้วย?”
“ข้าจะไปรู้หรือ อย่างไรเสียท่านแม่ก็พูดเอง มีส่วนของเจ้าหรือไม่ข้าไม่รู้ แต่มีของข้าแน่นอน”
จูซื่อยื่นหน้าเข้ามา “เมียจ๋า เรามาเจรจากันหน่อยดีไหม?”
“อยากให้ข้าแบ่งให้เจ้าอย่างนั้นรึ? ฝันไปเถอะ” หลี่ซื่อเชิดคาง กล่าวอย่างเย่อหยิ่ง
“เมื่อครู่ตอนอยู่ข้างนอก ข้าถูกท่านแม่สั่งสอนชุดใหญ่ขนาดนั้น เจ้าก็ไม่ออกมาช่วย ยังจะให้ข้าแบ่งไข่ให้เจ้ากิน อย่าหวังเลย”
“ไม่เอาน่า เมียจ๋า พวกเราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันหรอกรึ? ไม่ว่าเจ้าจะถูกสั่งสอนอยู่ข้างนอกหรือข้าถูกสั่งสอนอยู่ข้างนอกมันต่างกันตรงไหน? ในเมื่อพวกเราล้วนถูกสั่งสอนเหมือนกัน มีทุกข์ร่วมทุกข์กันแล้ว ตอนเย็นเจ้าได้ไข่มาก็ควรจะมีสุขร่วมเสพสักหน่อย จริงไหม?”
ช่างต่างจากภาพลักษณ์ไร้ตัวตนยามอ
