บทที่ 1 ย้อนยุคมาเป็นแม่สามีสุดโหด
เย่อวี๋หรานตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโหวกเหวกโวยวาย
น่าประหลาด เธอเป็นสาวโสดทึนทึกอยู่ตัวคนเดียว แล้วเสียงทะเลาะนี้ดังมาจากไหนกัน?
“ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น…” เย่อวี๋หรานที่ยังสะลึมสะลือได้ยินเสียงอ่อย ๆ ดังขึ้นข้างกาย จากนั้นก็มีเสียงแหลมสูงอีกเสียงดังขึ้นมา
“แล้วท่านหมายความว่าอย่างไร? พี่สะใภ้รอง ท่านทำเกินไปแล้วนะ ข้าท้องโตขนาดนี้ยังมาใส่ร้ายข้าได้ หาว่าข้าผลักท่านแม่ล้ม?”
ในที่สุดเย่อวี๋หรานก็ได้สติสัมปชัญญะคืนมา รู้สึกหัวร้อนวูบวาบ เธอตวาดขึ้นอย่างอดไม่ได้
“หุบปากเดี๋ยวนี้!”
ทั้งห้องเงียบสงบลงทันที
“ท่านแม่ ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ? ดีจริง ๆ ในที่สุดท่านก็ได้สติแล้ว!”
เย่อวี๋หรานสับสนอยู่บ้าง ท่านแม่ไหน? ใครคือท่านแม่?
“ท่านแม่ ข้าไม่ได้ผลักท่าน ท่านต้องเป็นพยานให้ข้านะ ข้ายังอุ้มท้องหลานสาวสุดที่รักของท่านแม่อยู่เลย แล้วจะไปทำเรื่องพรรค์นั้นได้อย่างไร?”
“หุบปาก!” เย่อวี๋หรานปวดศีรษะ ช่างยากนักที่จะลืมตาขึ้น
“ร้องห่มร้องไห้อะไรกันอยู่ ไสหัวออกไปให้หมด”
เมื่อถูกเธอจ้องอยู่แบบนี้ สตรีคนนั้นก็ลืมแม้แต่จะร้องไห้ ได้แต่กระวีกระวาดออกจากห้องไป
เย่อวี๋หรานสูดลมหายใจอันหนาวเหน็บ เธอพบว่าไม่ใช่แค่ถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมหน้าล้อมหลัง แต่คนกลุ่มนี้ยังสวมเสื้อผ้าแบบโบราณที่เต็มไปด้วยรอยปุปะ ตอนนี้มีบุรุษและสตรีรวมกันสิบกว่าคน
ครั้นแลดูที่มือของตัวเอง มือที่ดูสู
