“ฮ่าาา… ฮ่าา…”
ปอดของผมแทบไหม้
ผมไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมานานแค่ไหนแล้ว ได้แต่ขยับขาให้เร็วเพื่อพาตัวเองไปไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความคิดที่ว่าหญิงชรากำลังไล่ตามมาเป็นแรงผลักดันให้ผมหยุดไม่ได้ และก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน
ทั้งหมดที่รู้คือ ผมต้องหนีไปให้ไกลที่สุดจากสถานที่นั้น
‘สยองเกิน โคตรสยองเลย!’
“ฮู่วว!”
ท้ายที่สุด เรี่ยวแรงก็หมดลง ผมเซไปหยุดลงข้างตรอกคับแคบแห่งหนึ่ง
แสงสว่างส่องรำไร กำแพงเต็มไปด้วยร่องรอยขีดเขียนกระจัดกระจาย ถังขยะขนาดใหญ่สองใบวางอยู่ข้าง ๆ ล้อมรอบด้วยถุงขยะที่ฉีกขาดเพราะภายในอัดแน่น กลิ่นในบริเวณถือว่าพอทนได้ ดีกว่าบ้านวินาศสันตะโรของหญิงชรานั่นตั้งเยอะ
“ฮ่าา… ฉันว่า… ฮ่าา… ตรงนี้น่าจะโอเค… แล้วล่ะ”
ผมขยับไปหากำแพงและเอนหลังพิงกับมัน ตอนแรกผมคิดว่าจะทรุดตัวลงนั่งเพื่อพักผ่อน แต่พอเห็นความสกปรกของที่นี่แล้วก็เปลี่ยนใจ
ผมไม่ใช่พวกบ้าความสะอาดอะไรหรอก ทว่าตั้งแต่ก้าวเข้าไปในบ้านหญิงชรานั่น ภาพของขยะเริ่มกลายเป็นตัวกระตุ้นให้ผมรู้สึกคลื่นไส้เสียแล้ว
ไม่ว่าสภาพของมันจะเป็นยังไงก็ตาม สำหรับตอนนี้ผมแค่ต้องการพักหายใจ ลมหายใจเข้าออกผ่านจมูกอย่างเชื่องช้าและมั่นคง มือหยิบโทรศัพท์ออกมาค้นหาเที่ยวบินไปยังเกาะมาโลเวียที่ใกล้เวลา
