ปัจจุบันที่สุด
มันถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว
‘เควสต์ก็น่าจะเสร็จแล้วด้วยใช่ไหม? ฉันเจอเบาะแสเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยวจากรูปถ่ายพวกนั้นแล้ว เท่านี้ก็น่าจะเพียงพอนะ ขอให้มันพอทีเถอะ…’
ผมได้แต่หวังและภาวนาว่าตัวเองบรรลุเงื่อนไขทั้งหมดของเควสต์เสร็จสิ้นแล้ว แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายนาที หรืออาจจะครึ่งชั่วโมง หรือมากกว่านั้น มันก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น หน้าต่างเควสต์ไม่ปรากฏ ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีพลันตกตะตอนอยู่ภายในอก
‘ปกติมันจะใช้เวลานานกว่านี้ แต่ฉันกลัวว่า… ถึงจะรอนานกว่านี้อีกหน่อย มันก็อาจจะไม่โผล่ขึ้นมาอยู่ดีเนี่ยสิ’
ซ้ำร้ายยิ่งกว่านั้น ผมได้ตรวจสอบเที่ยวบินกลับมาโลเวียแล้ว ซึ่งเที่ยวบินถัดไปคือ 8:00 น.
ตอนนี้มันเพิ่งจะ 1:00 น.
ผมยังต้องรออีกตั้งเจ็ดชั่วโมง
และถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ…
ใครจะไปรับประกันได้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่สนามบินล่ะ? บางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ เมืองแห่งนี้…
บางสิ่งบางอย่างที่ให้ความรู้สึกไม่ชอบมาพากล
มันเกือบจะเหมือนกับว่า…
ทุกคนมีส่วนรู้เห็นเป็นใจกันหมด ราวกับว่าอิทธิพลของหญิงชราคนนั้นได้ฝังรากลึกภายในที่แห่งนี้
แต่บางทีผมอาจจะแค่คิดมากไปเองก็ได้ มันไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันความคิดดังกล่าว และเป็นไปได้ว่าผมแค่กำลังหวาดระแวงเกินเหตุ
อย่างไรก็
