ชั่วขณะนั้น ผมหยุดหายใจ
ทันทีที่เห็นหญิงชรายืนอยู่หลังทีวี ตัวผมก็แข็งทื่อไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติและก้าวถอยหลัง
บ้าน่า…!?
‘สาบานเลยว่าฉันได้ยินเสียงเธอขึ้นบันไดไปแล้ว!’
ผมมั่นใจในศักยภาพหูของตัวเองพอสมควรนะ เป็นไปได้ยังไงกันเนี่ย?
มันไม่สมเหตุสมผลสักนิด แต่ในขณะเดียวกันก็รู้อยู่แก่ใจว่านี่ไม่ใช่เวลามาขบคิดหาคำตอบ เพราะผมสัมผัสได้ถึงสายตาว่างเปล่าของหญิงชราที่จ้องมองมา เธอกำลังถือตะเกียงเทียนอันเล็กที่ส่องแสงริบหรี่ไปทั่วห้อง
ผมค่อย ๆ ถอดแว่นตาออกจากใบหน้า
“…ที่แท้ก็พ่อหนุ่มคนเดิมนี่เอง”
เสียงของหญิงชราสั่นเครือ แทบจะเป็นเสียงกระซิบ แต่ความเปราะบางนั่นแหละที่ส่งความเย็นยะเยือกให้คืบคลานขึ้นมาจนถึงหลังคอของผม
น่าขนลุก
น่าขนลุกชิบหายเลย!
“ไหนมีอะไรเอ่ย?”
ท้ายที่สุด สายตาของเธอเลื่อนต่ำลงมายังรูปถ่ายในมือผม
“โอ้… ที่รัก”
แววตาว่างเปล่าของหญิงชราสั่นไหวขณะจดจ่อความสนใจอยู่กับรูปนั้น
“นั่นเป็นรูปที่ฉันถ่ายกับสามีคนแรกเมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้นเขากำลังจะออกเดินทางไปทำงานระยะยาว”
ไม่รู้เพราะอะไร หญิงชราถึงได้พูดคุยมากขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ซึ่งผมก็ไม่ได้ขัดจังหวะและทำเพียงแค่ฟังเธอเฉย ๆ
สามีคนแรก?
แสดงว่าเธอแต่งงานใหม่งั้นเหรอ?
ใบหน้าของเธอหม่นหมองเล็กน้อยพอ ๆ กับระดับการก
