้มลงของศีรษะ
“…แต่น่าเสียดายเหลือเกินที่เขาไม่เคยกลับมาจากการเดินทางครั้งนั้นเลย”
ความเงียบงันชั่วอึดใจตามมาถัดจากคำพูดของเธอ
ความเงียบงันอันลึกล้ำและเยือกเย็นถูกทำลายลงเป็นเสี่ยง ๆ ด้วยท่วงทำนองกล่อมเด็กที่บรรเลงอยู่เบื้องหลังอย่างต่อเนื่อง
“ล่องเมฆา ละมุนช้า~”
“ดอกนิทรา เติบโตมา~”
คลิก!
หญิงชรากดปุ่มปิด และทีวีก็ดับลง
ส่งผลให้ภายในห้องมืดสลัวลงเล็กน้อย
“บอกฉันหน่อยสิ พ่อหนุ่ม…”
ในที่สุด หญิงชราก็เริ่มเอ่ยอีกครั้งหนึ่งพลางเอียงคอไปด้านข้าง ดวงตาว่างเปล่าของเธอดูเหมือนจะเข้มขึ้นท่ามกลางบรรยากาศมืดสลัว ผมไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะสภาพแวดล้อมหรือเป็นเพราะผมเหนื่อยกันแน่ แต่มันรู้สึกราวกับว่าดวงตาคู่นั้นกำลังกลายเป็นสีดำสนิท และนั่นคือตอนที่ผมเข้าใจว่าตัวเองต้องเผ่นได้แล้ว
ผมมองไปรอบ ๆ อย่างลนลานจนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ตรงประตูที่อยู่ไกล ๆ
ขณะที่ผมกำลังกวาดตามอง เสียงของหญิงชราก็ดังขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
“เธอมาทำอะไรที่นี่ดึก ๆ ดื่น ๆ ? ฉันบอกเธอไปแล้ว… ว่าฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้”
ผมกำลังจะตอบกลับ แต่แล้ว…
พรึ่บ!
ตะเกียงในมือของเธอวูบไหว ความมืดมิดเข้าครอบงำห้อง
ตึ่บ! ตึ่บ!
“…..!”
ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าอุดอู้ดังมาจากทิศทางฝั่งทีวี ตอนนั้นเองที่ผมบรรลุได้ว่าหญิงชรากำลังมาหา
ผมหัน
