หลังกลับทันทีและพุ่งทะยานไปยังประตู เท้าวิ่งสุดแรงเท่าที่จะเร็วได้
“จะไปไหนล่ะ!? ไหน ๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว เธอก็อยู่ต่อเลยสิ!”
ไม่โว้ย ใครมันจะไปอยู่ละวะ!
ผมเตะขยะที่ขวางอยู่ข้างหน้าและพุ่งตัวสุดแรงเกิดโดยไม่สนใจว่าตัวเองเหยียบอะไรไปบ้าง หากว่ากันตามหลักเหตุผลแล้ว ผมสามารถอัดหญิงชราให้ร่วงได้ แต่จากสัญชาตญาณส่วนตัว ผมรู้สึกว่าอย่าเสี่ยงเลยดีกว่า
นั่นเป็นสาเหตุที่ผมมุ่งตรงไปหาประตู
ทว่า—
คลิ้ก!
‘ชิบ ชิบ…!’
ตามนั้นเลย มันล็อก
ทั้ง ๆ ที่ผมสะเดาะประตูเอาไว้แล้ว มันกลับล็อกอยู่ สถานที่แห่งนี้มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่นอน!
ตึ่บ! ตึ่บ!
พอได้ยินเสียงหญิงชราใกล้เข้ามา ความคิดที่จะสะเดาะล็อกอีกครั้งก็ปลิดปลิว เพราะผมรู้ตัวว่าคงไม่ทันเวลา เพราะผมรู้ตัวว่าคงไม่ทันการ ภายในเวลาไล่เลี่ยกัน ผมมองไปยังหน้าต่างบานใกล้ ๆ แล้วก็ดีใจสุดขีดเมื่อเห็นว่ามันเปิดอยู่
‘เยส!’
ผมวิ่งแร่ไปในทิศทางนั้นแบบไม่ลังเล แต่…
ปัง!
ทันทีที่ขยับขา หน้าต่างก็กระแทกปิดอย่างแรงจนผมแน่นิ่งอยู่กับที่ ไม่ไกลจากตัวผมมีหญิงชราปรากฏอยู่ หน้าตาของเธอคลุมเครือเพราะม่านหนาแห่งความมืดทึบที่ห่อหุ้มทั้งห้อง
“…อ-อย่างที่ฉันบอก เธอไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”
เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเกือบจะคำรามจนผมเริ่มตัวสั่นงก ๆ
แต่ที่สำคัญที่
