สุด ผมตระหนักได้อย่างหนึ่ง
‘เธอไม่ใช่คนธรรมดา…’
ผมเริ่มคิดได้ตั้งแต่ตอนที่เธอโผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งที่ผมได้ยินว่าเธอขึ้นบันไดไปแล้ว
ทว่าภาพที่เห็นนี้มันช่วยยืนยันข้อสงสัยทั้งหมดของผม
ผู้หญิงคนนี้มีพลังพิเศษไม่ผิดแน่!
‘เวรเอ๊ย!’
ผมอยากจะสบถด่าโชคของตัวเองจริง ๆ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่อาจเสียเวลาได้อีกแล้ว ผมพยายามถอยหลังกลับไปทางประตู หวังจะถ่วงเวลาขณะเปิดมัน
โชคร้ายที่หญิงชราเหมือนจะรู้ทันเจตนาดังกล่าว เธอฉีกยิ้มสยดสยอง ปลายริมฝีปากม้วนตัวเป็นรอยยิ้มแสนบิดเบี้ยวจนทำให้ลมหายใจของผมขาดช่วง
พรึ่บ!
ตะเกียงดับลงอีกครั้ง ผมสัมผัสได้ว่าเธอกำลังพุ่งตรงมาทางนี้
ผมตอบโต้อย่างรวดเร็ว
ฝ่ามือยกขึ้นแบบไม่มีจังหวะลังเล เงาร่างสูงปรากฏขึ้นเบื้องหน้าและร่อนถลาใส่หญิงชรา ส่วนผมเบี่ยงตัวผ่านทั้งสองไป
โครม!
ผมได้ยินเสียงโครมครามดังสนั่น เห็นดรีมวอล์กเกอร์ล้มกลิ้งถอยหลังไปพร้อมกับหญิงชราที่ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
ผมคิดจะไปที่ประตูอีกครั้ง แต่ตอนนี้มันอยู่ไกลเกินไป และหญิงชราก็ยืนอยู่ไม่ห่างจากมันด้วย
‘เชี่ยเอ๊ย ไปทางไหนดีวะ?’
ผมสวมแว่นตา รีบมองหาบันไดและวิ่งขึ้นไป
ชั้นบนของที่พักอาศัยมักจะมีหน้าต่างเสมอ
ผมไม่รู้ว่าดรีมวอล์กเกอร์จะยื้อเธอไว้ได้นานแค่ไหน จึงได้แต่หวังว่า
