มาไถ่ตัวนางกลับไปน่ะ?”
“อ้าว แบบนี้ก็ไม่มีคนรับใช้แล้วสิ ไม่รู้ว่าผู้เฒ่าอวิ๋นจะชินหรือไม่”
“เรื่องแค่นี้ จะยากอะไร ไปขอจากนายท่านรองก็สิ้นเรื่อง”
“บ้าสิ ตอนที่เขาถูกตัดออกจากตระกูล เขาก็ด่านายท่านรองไม่น้อย นายท่านรองไม่รับชุ่ยเหนียงกลับไปเสียแต่ตอนนั้นก็ถือว่าให้เกียรติเขาผู้เป็นพ่อแล้ว!”
“โธ่เอ๊ย พวกเจ้าไม่รู้หรือไง ตอนที่พวกเขาถูกตัดออกจากตระกูล อวิ๋นเจียหรงก็รีบไปหานายท่านรอง ขอร้องให้นายท่านรองกลับเข้าตระกูลอวิ๋น แต่นายท่านรองกลับไม่ยอมตกลง เพราะอยากรักษาหน้าพ่อที่ไร้เหตุผลของตน!”
“ต้องบอกว่านายท่านรองนี่มีน้ำใจจริงๆ แต่มีน้ำใจไปก็เท่านั้น หัวใจที่กตัญญูกลับถูกคนบางคนที่ไม่รู้คุณค่าเหยียบย่ำเหมือนขี้หมาอยู่ดี!”
ปัง… ผู้เฒ่าอวิ๋นหน้าบึ้งปิดประตูเสียงดัง แม้ประตูจะปิดแล้ว มองไม่เห็นคน แต่ก็ปิดกั้นเสียงไม่ได้
เขาเป็นอะไรไป? เขาทำอะไรผิด? ที่ผ่านมาเขาทำเพื่อครอบครัวไม่ใช่หรือไง? ล้วนแล้วแต่ทำเพื่อลูกๆ! แต่ลูกๆ พวกนี้ มีใครบ้างที่เข้าใจเขา? ต่างก็บีบบังคับเขา หวังจะฆ่าเขาให้ตาย!
แล้วก็ยัยโง่เถาซื่อ หากนางมีสักเศษเสี้ยวหนึ่งที่เหมือนกับชุ่ยเหนียง คอยช่วยเขาเอาใจใส่ลูกๆ บ้าง ตอนนี้เขาก็คงเป็นนายท่านผู้เฒ่าไปจริงๆ แล้ว ไม่น่าสังเวชถึงขั้นถูกขับไล่ออกจากตระกู
