มา ๆ ผมก็คุ้ยเจอสิ่งที่เหมือนจะเป็นกางเกง มองดูแล้วขนาดค่อนข้างใหญ่
‘…อาจจะเป็นของสามีเธอล่ะมั้ง?’
มันใหญ่เกินกว่าจะเป็นของหญิงชราคนนั้นแน่นอน และเมื่อกวาดมองบรรดาเสื้อผ้าก็พบว่ามีเสื้อผ้าของผู้ชายค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว
ยิ่งได้เห็นว่าเสื้อผ้าพวกนั้นมันเก่าขนาดไหน ก็ยิ่งชวนให้คิดว่าเป็นของสามีเธอจริง ๆ
แต่เขาอยู่ไหนล่ะ…?
เขาอยู่ในบ้านหรือเปล่า? เท่าที่ผมรู้มา เหมือนจะมีคนอยู่ที่นี่แค่คนเดียว แต่ดูจากเสื้อผ้าแล้ว มันก็เป็นไปได้เหมือนกันว่าจะมีคนอื่นอาศัยภายในรังขยะแห่งนี้ด้วย
ผมจดจำข้อมูลนี้เอาไว้และเริ่มค้นหาอีกครั้งหนึ่ง
ปฏิบัติการที่ผมคิดว่าคงใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีกลับกลายเป็นว่าใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้มาก เพราะจำนวนขยะกองพะเนินบนพื้น และในจังหวะที่เริ่มคิดว่าคงไม่มีอะไรเป็นประโยชน์แล้ว ผมลงเอยด้วยการหยิบกรอบรูปอันหนึ่งขึ้นมา
‘นี่มัน…?’
คราบฝุ่นเกาะหนาเตอะ แต่หลังจากเช็ดหน้ากระจกสองสามครั้ง รูปภาพก็ปรากฏให้เห็น
มันเป็นรูปของคู่รัก
คู่รักวัยหนุ่มสาวคู่หนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างรถไฟสมัยเก่า ฝ่ายชายสวมสูทสีดำและหมวกทรงสูงที่ดูคุ้นตาจนน่าขนลุก
เดี๋ยวนะ…
ผมมองรูปภาพใกล้ยิ่งขึ้น สัมผัสได้ว่าหัวใจตัวเองเริ่มเต้นช้าลง
การแต่งกายแบบนั้น หมวกทรงสูงใบนั้น
ดวงตาของผมเริ่มเบิกกว้า
