นัก เพราะห้องครัวกับห้องนั่งเล่นเชื่อมต่อกัน
บันไดหลายขั้นเรียงตัวอยู่ตรงช่องว่างระหว่างห้องนั่งเล่นและโซนครัว นำทางขึ้นไปสู่อีกชั้นหนึ่ง
‘เดาว่ายายแกคงนอนอยู่ชั้นสองนั่นแหละ’
ผมไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ แต่เพื่อความปลอดภัย ผมจึงสั่งให้ดรีมวอล์กเกอร์คอยเฝ้าดูเอาไว้ เผื่อว่าเธอจะลงมาข้างล่าง
เมื่อเงาเป็นรูปร่างของดรีมวอล์กเกอร์ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ผมบอกได้เลยว่ามันไม่ได้มองผมด้วยสายตาที่เป็นมิตรนัก แต่สุดท้าย มันก็หันศีรษะและเดินไปทางบันไดเพื่อทำหน้าที่ของมัน
นี่ทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก ผมเดินมาถึงห้องนั่งเล่น ซึ่งเละเทะยิ่งกว่าบริเวณห้องครัว
ขยะกองอยู่บนพื้นมากมายจนขนาดที่ว่าพอก้าวเข้าไปในห้อง ผมถึงกับต้องชะงักเมื่อเห็นภาพนั้น แม้จะไม่ได้หายใจทางจมูก แต่ผมเกือบจะรู้สึกเหมือนได้กลิ่นเหม็นโชยวนเวียนอยู่ในอากาศ
มันน่าสะอิดสะเอียน ผมกัดริมฝีปากแล้วเริ่มลงมือ
‘ฉันแค่ต้องหาเบาะแสสักอย่าง ภาพวาด กระดาษ อะไรก็ได้…’
ผมขยับตัวขึ้นไปบนกองขยะ รื้อพวกมันออกมาทีละชิ้นและคัดแยกทุกสิ่งอย่างละเอียด พยายามทำแบบช้า ๆ และระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้เกิดเสียงน้อยที่สุด
มันมีพวกเสื้อผ้าเยอะมาก และของไร้สาระอื่น ๆ อีกเพียบที่ดูจะไม่มีประโยชน์อะไร
แต่แล้ว…
‘หืม?’
ไป ๆ
