ดอ๊าดที่แทบจะไม่ได้ยินแว่วออกมาจากพื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าที่ยุบตัวลง ในขณะเดียวกัน ผมก็ปิดประตูส่งท้ายอย่างเชื่องช้าและเบามือโดยไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่น้อยระหว่างที่กวาดมองไปรอบ ๆ
จะให้ผมบรรยายสถานที่แห่งนี้ว่าอย่างไรดีล่ะ?
มันเละเทะไปหมด เสื้อผ้าต่าง ๆ กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น ปนเปกับขยะเน่าเปื่อยและบรรดากล่องรูปทรงบี้ ๆ แบน ๆ ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีใครแตะต้องพวกมันมาแล้วหลายสัปดาห์ อากาศเหม็นอับและหนักอึ้งด้วยกลิ่นเปรี้ยวบางอย่าง
ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ความสกปรก
ผนังแตกร้าวเป็นรอยลึก แผ่นวอลเปเปอร์ม้วนงอและลอกล่อนเสมือนผิวหนังที่ตายแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนห้องพักรกร้างที่คนไร้บ้านเคยอาศัยอยู่มากกว่าจะเป็นบ้านจริง ๆ เสียอีก
ผมต้องเปลี่ยนไปหายใจทางปากเพื่อไม่ให้ตัวเองขย้อนของเก่าออกมา แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อสูดอากาศเข้าไป ผมก็ยังแอบพะอืดพะอมในลำคออยู่ดี
‘ใครเขาทนอยู่แบบนี้ได้กันเนี่ย…?’
เห็นทีว่าผมเริ่มจะเข้าใจเหตุผลแท้จริงที่เธอไม่ยอมให้ผมเข้าบ้านแล้วล่ะ
‘ไม่สิ ช่างมันเถอะ เริ่มหาเบาะแสเลยดีกว่า ยิ่งทำเสร็จเร็วก็จะยิ่งได้ออกจากที่นี่เร็ว’
ผมก้าวข้ามกองขยะที่เกลื่อนกลาดบนพื้น เคลื่อนตัวจากห้องครัวไปยังห้องนั่งเล่น ขนาดอะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ไม่ได้ใหญ่มาก
