เป็นต้องแนะนำพวกนั้นหรืออธิบายสถานการณ์หรอก เขาแค่ขี้เกียจพูดต่างหาก!
“อ๊ะ ไคล์ โซอี้ อยู่นี่กันนี่เอง!”
เมื่อได้ยินชื่อตัวเองถูกเรียก รอยย่นสีดำบนหน้าผากของทั้งคู่ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
หัวหน้าแผนกส่งรอยยิ้มเลี่ยน ๆ ให้
“จังหวะดีเลย ทำไมพวกเธอสองคนไม่พาพวกเขาไปทำความคุ้นเคยกับแผนกหน่อยล่ะ? พอดีฉันมีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย ขอบใจล่วงหน้านะ”
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้ตอบกลับ หัวหน้าแผนกก็หันหลังเดินจากไปเสียแล้ว
ในตอนนี้ หน้าผากของโซอี้เต็มไปด้วยขีดรอยย่น เช่นเดียวกับไคล์ที่พยายามหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้งพร้อมกับพึมพำประมาณว่า ‘ใจเย็น ฉันเคยเจอที่แย่กว่านี้มาแล้ว เซธยังน่าปวดหัวกว่านี้ตั้งเยอะ’
บริเวณข้างกายเขา เซธเอียงศีรษะของตัวเองเล็กน้อย
นี่ไคล์ลืมไปแล้วเหรอว่าเขายังอยู่ตรงนี้น่ะ?
“ยินดีที่ได้พบพวกคุณทุกคนอีกครั้งนะครับ”
เสียงพึมพำของไคล์ถูกขัดจังหวะกลางคันเมื่อกลุ่มคนเหล่านั้นเริ่มเข้ามาใกล้ แต่ละคนแสดงสีหน้าแตกต่างกัน ทั้งยิ้มแย้ม บึ้งตึง หรือแม้กระทั่งเฉยเมย
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาโดดเด่นที่สุดคือเครื่องแบบของพวกเขาเอง บนชุดมีตราสัญลักษณ์และสีสันเฉพาะแผนกของแต่ละคนประดับอย่างชัดเจน
สายตาของโซอี้จับจ้องร่างสูงของเคเลน เจคอบส์ (Kaelen Jacobs)— เส้นผมสีดำขลับ ดวงตาปร