คลิก คลิก คลิก
ภายในห้องมีแต่เสียงกดแป้นคีย์บอร์ด มันเป็นเสียงเดียวที่ผมได้ยินมาตลอดสัปดาห์
นิ้วมือของผมเริ่มปวดเมื่อย และสิ่งเดียวที่กระตุ้นให้ผมยังลุยต่อได้ คือรสชาติขมปร่าของกาแฟที่วางอยู่ข้างกาย
“อั่ก…”
ผมครางออกมาพลางขยี้ศีรษะ
“ฉันต้องหาทางจ้างทีมงานจริง ๆ แล้วล่ะ”
ผมหยุดพักเพื่อยืดเส้นนิ้วและจ้องมองงานตรงหน้าตัวเอง ในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมได้คืบหน้าไปมากเลยทีเดียว ทั้งปั้นโมเดล 3D ตั้งค่าโครงสร้างเกม และกำหนดเมคคานิกหลัก ส่วนใหญ่ถือว่าเป็นรูปเป็นร่างแล้ว
ตัวเกมยังคงห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์ แต่ส่วนที่ยากที่สุดได้เสร็จสิ้นเรียบร้อย
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังพอเล่นได้ในระดับหนึ่งด้วย
จริงอยู่ที่ว่ามันยังไม่มีรายละเอียดพื้นผิวและเนื้อเรื่องยังไม่ได้ใส่ลงไป แต่ตอนนี้ตัวละครสามารถเคลื่อนไหวได้ และระบบฟิสิกส์ก็พร้อมทำงาน
“ฉันยังต้องเรนเดอร์กับปรับประสิทธิภาพตัวเกมอีก ส่วนเนื้อเรื่อง… ฉันมีไอเดียคร่าว ๆ แล้ว แต่มันต้องค้นคว้าเพิ่มอีกหน่อยถึงจะสมบูรณ์”
เพื่อให้ตัวเกมมัดใจผู้เล่นได้อยู่หมัด ผมจำเป็นต้องมีเนื้อเรื่องที่ดี นี่คือส่วนที่ผมเก็บไว้ทำท้ายสุดเพราะไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน
“เกมสยองขวัญที่ดีต้องมีเนื้อเรื่องดี ๆ เพื่อให้คนเล่นอินไปกับตัวเกม”
หากเนื้อเรื