“ที่นี่ดูแตกต่างมากเลย…”
สิ่งแรกที่ผมสังเกตเห็นตอนเดินออกมาจากสนามบินคือสถาปัตยกรรมที่เปลี่ยนไป ภาพลักษณ์ทันสมัยเลือนหายจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยยอดแหลมสูงตระหง่าน ซุ้มโค้งทางเดินคับแคบ และหินสีคล้ำคราบเขม่า
เสาไฟตั้งเรียงรายตามแนวถนนพื้นหิน บรรดาเมฆสีเทาปกคลุมทั่วท้องฟ้า
สภาพดูเหมือนจะฝนตกได้ทุกวินาที
แต่ที่สำคัญที่สุดคือ…
“หนาวเป็นบ้า”
ผมรีบหยิบเสื้อแจ็คเก็ตมาห่อหุ้มตัวเอง จากนั้นจึงยกมือขึ้นมาจ่อปากและพ่นลมหายใจอุ่น ๆ รดเรียวนิ้ว ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าที่นี่หนาว มันก็ยังหนาวกว่าที่ผมคาดเอาไว้
‘ไว้ค่อยไปซื้อของทีหลังแล้วกัน’
“ไปส่งผมที่กลางเมืองทีครับ”
ผมจดบันทึกไว้ในใจก่อนจะขึ้นแท็กซี่มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมือง ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดที่ผมต้องทำคือ ทำความเข้าใจเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยวและต้นกำเนิดของมันให้มากขึ้น
เควสต์พาผมมาที่นี่ แต่มันไม่ได้ระบุเฉพาะเจาะจงว่าผมต้องทำอะไร
‘ถึงอย่างงั้นก็คงไม่ยากเกินไปหรอกมั้ง ฉันมั่นใจว่าพวกคนในพื้นที่น่าจะรู้เรื่องนี้บ้าง หรือถ้าแย่ที่สุด ฉันก็แค่ไปถามพวกกิลด์เอา’
ต่อให้คนท้องถิ่นจะไม่มีข้อมูล แต่พวกที่ทำงานกับกิลด์ มีหรือจะไม่ทราบ
อย่างน้อย พวกเขาต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน
*
