รถแท็กซี่ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีถึงจะมาใกล้ใจกลางเมือง ตัวรถจอดตรงสุดถนนสายเก่าที่ถัดจากนั้นเริ่มเป็นเนินลาดเล็กน้อย
“เขาห้ามเอารถเข้าเมือง ผมเลยส่งได้แค่นี้น่ะครับ”
“…ไม่เป็นไรครับ”
ผมใช้โทรศัพท์สแกนจ่ายเงินกับคนขับอย่างรวดเร็วแล้วผลุบลงจากตัวรถ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง ผับและคาเฟ่ตั้งเรียงรายริมถนน ป้ายหน้าร้านเหล่านั้นแกว่งเบา ๆ ตามแรงลม พื้นถนนที่ปูด้วยหินขรุขระทำให้แต่ละย่างก้าวรู้สึกทุลักทุเลเล็กน้อย
บริเวณผับค่อนข้างหนาแน่น เต็มไปด้วยผู้คนยืนอยู่ด้านนอกพร้อมกับถือแก้วเบียร์ขนาดใหญ่ท่ามกลางอากาศเย็นจัด พวกเขาพูดคุยกันไปมา บางคนพิงหลังอยู่ข้างร้าน
ผมพยายามเงี่ยหูฟังบทสนทนาของพวกเขา แต่ผมก็ยอมแพ้หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที
สำเนียงของพวกเขา…
‘ฉันฟังไม่ออกสักคำ’
พวกเขาพูดภาษาอังกฤษนะ แต่ความรู้สึกมันเหมือนพวกเขาไม่ได้พูดภาษาอังกฤษยังไงยังงั้น
แค่พยายามจะแกะคำพูดของพวกเขาก็ทำเอาผมปวดหัวแล้ว ผมเลยเลิกฟังบทสนทนาของพวกเขาและลอยลำไปที่อื่น ปล่อยให้เสียงเหล่านั้นเลือนรางจนกลายเป็นฉากหลัง
‘ค้นเว็บเท่าไหร่ก็ไม่เจออะไรเลยแฮะ ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องคุยกับคนแถวนี้เหรอเนี่ย?’
ความคิดนั้นทำให้ผมรู้สึกพะอืดพะอม
ผมค่อนข้างเกลียดการพูดคุยกับคนแปลกหน้าหรือเข้าสังคม
