ทันทีที่พวกเขาปรากฏตัว บรรยากาศรอบข้างก็เงียบสงัด
ทุกดวงตาหันไปทางกลุ่มคนที่ก้าวผ่านทางเข้าแผนก ตัวตนเหล่านั้นเป็นเสมือนแม่เหล็กประหลาด ดึงดูดจุดโฟกัสของทุกคนไว้ได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามา
ผู้นำหน้าพวกเขาคือหัวหน้าแผนก ในที่สุดเขาก็หยุดเดินและเกาข้างแก้มอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของทุกคนที่จับจ้องมา เขาก็ปรบมือหนึ่งครั้ง
“ทุกคนช่วยสนใจทางนี้กันหน่อยได้ไหม?”
แต่การกระทำนั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย
เพราะตัวเขาได้รับความสนใจจากทุกคนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
“อะแฮ่ม”
เขากระแอมไอพลางเหลือบมองกลุ่มสิบคนที่อยู่ข้างหลังตัวเอง แม้ทุกคนจะสวมเครื่องแบบกิลด์ตามระเบียบ แต่มีห้าคนที่ดูโดดเด่นสะดุดตา— ทั้งรูปลักษณ์ ท่าทาง และออร่าที่แผ่ออกมานั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
“ผมเชื่อว่าส่วนใหญ่คุ้นหน้าคนที่ตามหลังผมมาอยู่แล้ว งั้นขอข้ามขั้นตอนแนะนำตัวไปเลยละกัน พวกเขาเป็นสมาชิกที่จะมาแลกเปลี่ยนในสัปดาห์ที่จะถึงนี้ ในเมื่อข่าวแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว ผมมั่นใจว่าพวกคุณทราบสถานการณ์ปัจจุบันกันดี คงไม่ต้องให้ผมอธิบายว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่หรอกเนอะ”
สิ้นคำพูดของหัวหน้าแผนก รอยย่นสีดำก็ผุดขึ้นบนหน้าผากของคนบางส่วน โดยเฉพาะโซอี้กับไคล์ที่มองหน้ากันและกัน
ไอ้สารเลวนี่…
ไม่ใช่ว่าเขาไม่จำ
