่องให้ความรู้สึกแบนราบ มันก็จะกลายเป็นแค่เกมสยองขวัญราคาถูกที่อัดแน่นไปด้วยฉากจัมป์สแกร์— สูตรสำเร็จที่อาจจะถูไถได้เรตติ้งมาสักหนึ่งดาว ถ้าระบบมันนึกใจดีขึ้นมาน่ะนะ
ปัญหาคือ ผมไม่ได้มีความคิดสร้างสรรค์ในด้านนี้เท่าไหร่นัก
ผมเป็นเพียงนักพัฒนาเกม ไม่ใช่นักเขียน และโดยปกติแล้ว บริษัทเกมจะมีแผนกเขียนบทแยกต่างหาก
ผมคิดว่าถ้าพัฒนาเกมไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็คงคิดเนื้อเรื่องขึ้นมาได้เอง แต่ตอนนี้ผ่านไปหลายสัปดาห์แล้ว สมองของผมก็ยังคงว่างเปล่า
นอกจากพล็อตดาษดื่นที่หาได้ทั่วไป ผมก็ไม่มีอะไรในหัวเลยจริง ๆ
“ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้”
มือวางแก้วกาแฟลง ผมกอดอกและเอนแผ่นหลังพิงเก้าอี้
เกมที่ผมกำลังออกแบบนั้น เห็นได้ชัดเลยว่าได้รับแรงบันดาลใจมาจากชายบิดเบี้ยวและทุกสิ่งที่ผมประสบมากับตัว ระบบกลไกการเล่นมีความเรียบง่าย ทั้งหมดที่ต้องทำก็แค่ไม่ละสายตาจากชายบิดเบี้ยว แล้วผู้เล่นก็จะไม่ถูกมันโจมตี
ผมเคยคิดจะเพิ่มฟังก์ชั่นบันทึกเสียงลงไป แต่รู้สึกว่ามันเขียนโปรแกรมยากเกินไปหน่อยเลยไม่ใส่
อีกทั้งผมยังเพิ่มฟีเจอร์หลายอย่างที่บังคับให้ผู้เล่นต้องมองรอบ ๆ ด้วย เป็นการตัดปัญหาเรื่องเกมจบลงง่าย ๆ เพราะผู้เล่นไม่ได้แตะเม้าส์สักแอะ
“…พอมาลองคิดดู ข้อมูลเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยวก็แทบ
