ตุบ! ตุบ—!
ไคล์สะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อร่างกายกระแทกกับพื้น ใบหน้าไถลไปตามพื้นเย็นเฉียบ เสียงครางปะทุขึ้นในลำคอ แต่เขากัดฟันกลั้นมันไว้และกล้ำกลืนความเจ็บปวดลงไป
เสียงวิ้ง ๆ ดังเป็นจังหวะเติมเต็มหูจนกลบเสียงโลกภายนอก ในขณะที่หลายเสียงกรีดร้องอู้อี้แทรกซึมผ่านเสียงวิ้งเหล่านั้นเสมือนเป็นเสียงฉากหลังอันห่างไกล
‘พวกเขาอยู่นี่!’
‘…พวกเขาออกมาแล้ว!’
‘มีกันกี่คน?’
‘มีแค่สามคน! รีบปฐมพยาบาลพวกเขาด่วน’
สมองของไคล์มึนเบลอ ราวกับมีหมอกหนาทึบปกคลุมความคิดขณะที่เขาพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ เขาอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไ—
“อา—!”
ทว่าเขาก็หลุดจากภวังค์อย่างรวดเร็ว นัยน์ตากระจ่างขึ้น
“เซธ!”
เขาพลันยันตัวขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดสายตาตรงหัวหน้าทีมซึ่งอยู่ห่างออกไป
เสียงของเขาโพล่งขึ้นทันที
“หัวหน้าทีม! คุณต้องรีบส่งหน่วยช่วยเหลือนะครับ! เซธยังอยู่ที่นั่น! เขา—”
“หยุด”
น้ำเสียงห้าวของหัวหน้าทีมขัดจังหวะคำพูดของไคล์ เขาประสานมือเข้าหากันและพยักพเยิดศีรษะเบา ๆ ไปทางกลุ่มที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเขา ไคล์พอจำหน้าได้สองสามคน
“นายคิดว่าพวกเราพยายามทำอะไรกันอยู่ตลอดหลายนาทีที่ขาดการติดต่อกับพวกนายไปล่ะ?”
เขาถอนหายใจพลางเบนความสนใจไปที่รอยแยกบนพื้น
“ทางเราพยายามส่งเจ้าหน้าที่หลายคนเข้าไปในร
