ไปได้ นายคิดว่าตัวเองจะยื้อได้นานขนาดนั้นเหรอ?”
“ไม่ ฉัน…”
ไคล์เถียงเธอไม่ออกแม้แต่คำเดียว ต่อให้ไม่ได้เป็นอัจฉริยะก็รู้ว่าเธอพูดถูก
หัวหน้าทีมคงพูดแบบนั้นเพื่อให้เขาใจเย็นลง แต่เจ้าตัวจะคิดแบบนั้นจริง ๆ แน่เหรอ?
ไม่หรอก ไม่น่าคิด
ถ้าอย่างนั้น…
“ทางเดียวที่จะออกมาได้คือทางเดิมที่พวกเราออกมา อุปกรณ์ยังติดอยู่บนพื้น ถ้าเขามาถึงชั้นสองได้ เขาก็ควรจะออกมาได้”
โทนเสียงของโซอี้อ่อนลงเล็กน้อยขณะมองไคล์
“ฉันอาจจะไม่ชอบขี้หน้าหมอนั่นเท่าไหร่ แต่ก็มีเรื่องหนึ่งที่เขาพิสูจน์ให้ฉันเห็นมาแล้วหลายครั้ง เขาน่ะเป็นคนเก่ง วิธีการออกจะ… แปลกไปหน่อยแต่ก็ได้ผลจริง ในเมื่อเขาบอกว่ารับมือไหว งั้นเขาก็คงหมายความตามนั้นแหละ”
เธอมองฝ่ามือของไคล์ที่สั่นไหวเล็กน้อย
“…ปล่อยโหนดของนายและเชื่อใจเขาเถอะนะ”
หลังจากหยุดชั่วครู่หนึ่ง โซอี้ก็กล่าวต่อ
“ถ้าอยากช่วยให้เขารอด นี่ก็เป็นทางที่ดีที่สุดที่นายทำได้แล้ว”
“ฉัน…”
ไคล์อ้าปากพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่ลดศีรษะลงและพยักหน้า
“ตกลง”
เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“…ฉันจะเชื่อในตัวเขา”
ในจังหวะนั้นเอง เขาคลายโหนดออกพร้อมกับกำมือแน่น
‘แกต้องกลับมาที่นี่ให้ได้นะเว้ย’
