จังหวะที่ไคล์ได้ยินเสียงของเซธ เขาแทบจะตอบสนองทันทีตามสัญชาตญาณ เท้าก้าวไปข้างหน้า พร้อมกับปากที่เริ่มอ้าออกเพื่อตะโกน
ทว่าก่อนที่เขาจะเคลื่อนไหว โซอี้ก็ตรงเข้ามาคว้าไหล่ของเขาเอาไว้
“…..!”
ศีรษะของไคล์หันขวับไปมองเธอ และนั่นคือตอนที่เขาได้เห็นใบหน้าของคนอื่น ๆ ภายในห้อง ซึ่งย้ำเตือนให้เขานึกถึงสถานการณ์ขณะนี้ได้ฉับพลัน
เขารีบปิดปากตัวเอง หัวใจเต้นแรงจนเบียดดันแผ่นอก
‘นั่น…’
เขาเกือบจะตะโกนออกมาแล้ว
ไคล์พยายามกลืนน้ำลาย แต่ลำคอของเขาแห้งเกินไปจนการกระทำนั้นทำให้เขาถึงกับนิ่วหน้า
เขาค่อย ๆ หันศีรษะกลับไป จ้องมองดวงตาที่เบิกกว้างของเซธอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากส่วนปากถูกบังอยู่ ไคล์จึงไม่มองเห็นว่าใครเป็นคนพูด ระหว่างชายบิดเบี้ยวกับเซธ
ในชั่วขณะนั้น…
เขาเกือบจะตกหลุมพรางแล้ว หากว่ามันเป็นหลุมพรางจริง ๆ
เขาไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นแหละเป็นสิ่งที่น่าขนลุกที่สุด เสียงเมื่อกี้ฟังดูเหมือนของเซธไม่มีผิดเพี้ยน และในขณะเดียวกัน เขาก็คิดไม่ออกด้วยว่ามันไปเอาเสียงของเซธมาได้อย่างไร
‘มันไม่ได้ฆ่าเซธ เพราะงั้น… เป็นไปไม่ได้ที่มันจะมีเสียงเซธ’
เว้นแต่ว่า…
ขอแค่ได้ยินเสียงของเหยื่อ มันก็สามารถเลียนแบบได้แล้ว
แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น… มันเองก็เคยได้ยินเส
