ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่มีใครทันตั้งตัว ในชั่ววินาทีหนึ่ง ไคล์ยังคงพูดคุยอยู่กับเซธ
ในวินาทีต่อมา—
ระลอกคลื่นไร้เสียงก่อตัวขึ้นกลางคัน ราวกับมวลอากาศที่บิดเบี้ยวด้วยไอความร้อน
แล้ว… มันก็อยู่ตรงนั้น
ร่างสูงลีบโผล่ขึ้นตรงด้านหลังเซธ กลิ่นอายของมันชั่วร้ายจนดูเหมือนดูดกลืนเอาความอบอุ่นไปจากห้องจนหมดสิ้น มันสวมชุดสูทสีดำขาดรุ่งริ่ง เนื้อผ้าหลวมโคร่งเล็กน้อย หมวกทรงสูงคดงอตั้งอยู่บนศีรษะเรียวแคบนั้น บดบังเครื่องหน้าเกือบทุกส่วน หลงเหลือเพียงรอยยิ้มบิดเบี้ยวน่าสะอิดสะเอียนอันเด่นชัดบนใบหน้าซีดเซียวของมัน
ลมหายใจของไคล์สะดุดกึก สิ่งนั้นยกแขนขึ้นข้างหนึ่ง ลูบไล้นิ้วยาวเหยียดไปตามลำคอของเซธอย่างเชื่องช้าราวกับกำลังทะนุถนอม
‘มันมาตั้งแต่เมื่อไ…’
ในตอนที่ไคล์ตั้งสติได้และเริ่มจะตอบโต้ เซธก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้นและทาบนิ้วชี้บนริมฝีปากของตนเอง
ความสงบนิ่งของเขาชวนใจหายจนไคล์ถึงกับไปไม่เป็นชั่วขณะ
บางที การที่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยอาจจะเป็นเรื่องดีแล้วก็เป็นได้ เพราะ… อัลเลอร์แมน (Allerman) สมาชิกลำดับชั้นที่สามคนหนึ่ง เอ่ยโพล่งขึ้นมาก่อนใคร เสียงของเขาดังก้องกังวาน
แต่นั่นคงเป็นความผิดพลาดข้อร้ายแรงที่สุดในชีวิตของเขา
“เวรเอ๊ย! เร็วเข้า! ฉันจะ—!”
ราวกับว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นการอัญเชิญมัน
