ฉึก!
ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว เป็นนาที เป็นชั่วโมง อาจจะนานกว่านั้น ทุกอย่างพร่าเลือนไปหมดในขณะที่ผมยังคงแทงพวกมัมมี่ที่ดาหน้ากันเข้ามา
ทุกครั้งที่ใบมีดจมลงสู่หนึ่งในกะโหลกอันเปราะบาง มันก็ยับยู่ยี่เสมือนกระดาษแห้ง ทรุดตัวลงแบบไร้สุ้มเสียง แต่ไม่ว่าผมจะจัดการไปมากขนาดไหน พวกมันก็ยังคงคลานออกมาจากความมืดไม่หยุดหย่อน ดวงตากลวงโบ๋มากมายจับจ้องตัวผม
ถ้าไม่ได้ดรีมวอล์กเกอร์มาช่วยตรึงพวกมันส่วนใหญ่เอาไว้ ผมคงเอาตัวรอดไม่ได้แน่
แต่ในขณะเดียวกัน…
ฉึก!
ผมสังเกตได้ว่าการฆ่ามัมมี่เริ่มง่ายขึ้นเรื่อย ๆ
ความฝืดเคืองในช่วงที่ฆ่าไปได้ไม่กี่ศพแรกเริ่มจางหาย มีดเริ่มคมกริบยิ่งขึ้น ทุกการแทงนั้นใช้แรงน้อยลง และยิ่งแทงมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งฉับไวขึ้นเท่านั้น
ฉึก! ฉึก!
โลหิตแห้งกรังกระเด็นอาบใบหน้าและแขนทั้งสองของผมทุกครั้งที่ลงมือ กลิ่นเหล็กแห้ง ๆ เอ้อระเหยอยู่ในอากาศ ผมไม่สนใจกลิ่นนั้นและยังคงแทงอย่างต่อเนื่อง ใบมีดจมลึกเข้าไปในเนื้อหนังกรุบกรอบ ซึ่งแตกสลายภายใต้แรงกดในเวลาต่อมา
ผมรู้สึกเหนื่อยล้า ปอดแสบร้อนราวกับถูกเผาไหม้
แต่ผมรู้อยู่แก่ใจว่าต้องทำต่อ
ห้ามหยุดมือเด็ดขาด
‘ตอนนี้รู้สึกได้เลยว่ามีดมันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ฉันควรใช้โอกาสนี้ขุนให้มันโต’
โอกาสเช่นนี้ไม่ไ
