เพล้ง—!
กระจกแตกกระจายทุกทิศทาง เศษเสี้ยวแหลมคมปลิวว่อนทั่วอากาศในขณะที่มือเหี่ยวแห้งราวกับมัมมี่ตะเกียกตะกายเข้ามาผ่านบานหน้าต่างที่พังทลาย ความคิดของผมเองก็แตกสลายไปจนสิ้นเช่นกัน ภายในหัวหมุนคว้างกลายเป็นความตื่นตระหนกทันทีที่ผมก้มลงมอง
เงาเป็นร่างคนที่เคยอยู่ตรงนั้นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนได้หายไปแล้ว
หายไปอย่างไร้ร่องรอย
แสงจันทร์ส่องลอดผ่านช่องว่างบนหน้าต่าง ทอดเงาหลายสายท่ามกลางความโกลาหล ความหนาวเหน็บแล่นลงไปตามสันหลังของผม
มันเคลื่อนไหวแล้วงั้นเหรอ? ตอนนี้มันอยู่ใกล้กว่าเดิมใช่ไหม?
หรือที่แย่กว่านั้นคือ… มันคอยเฝ้ามองอยู่หรือเปล่า?
ความเงียบอันน่าสะพรึงกลัวกดทับลงมาชั่วครู่หนึ่ง หนักอึ้งและ… อึดอัด ผมแทบจะรู้สึกได้เลยว่ามีบางสิ่งบางอย่างหายใจอยู่ถัดจากขอบหน้าต่าง มันกำลังมองหาอะไรสักอย่าง
กำลังมองหา…
ผม
แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เกือบจะรู้สึกเหมือนกับว่ามันกำลังมองมาอย่างไร้จุดหมาย ราวกับไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แน่นอนของตัวผมได้
ความคิดหนึ่งพาดผ่านหัวสมองในตอนนั้น
‘…เดี๋ยวนะ หรือว่าเป็นเพราะเสียงพวกนี้ มันเลยมองไม่เห็นฉันแล้ว?’
คิ้วของผมเลิกขึ้นเมื่อคิดเช่นนั้น
ฟังดูสมเหตุสมผลอยู่นะ!
‘เสียงรบกวนทั้งหมดรอบ ๆ นี้คงทำให้มันตรวจจับฉันได้ยาก ศพพวกนั้นที่มันส่งมาเลยโจมตีทุกอย่างที่ขวางหน้า
