แทน!’
เพล้ง เพล้ง—!
ความดีใจคงอยู่ได้ไม่นาน ทันทีที่เห็นกระจกแตกเพิ่มขึ้นและมีมือโผล่ออกมาอีกมากมาย หัวใจของผมก็หล่นวูบ
พวกมันกำลังทวีคูณ คืบคลานเข้ามาจากทุกทิศทาง
ในขณะที่ปัญหาหนึ่งดูเหมือนจะคลี่คลายไปแล้ว แต่อีกปัญหาหนึ่งกลับตามมาติด ๆ
แลดูไม่มีวันจบสิ้น
ผมรีบกวาดตาสำรวจรอบข้าง คาดหวังจะเห็นหนทางออกสักอย่าง แต่แล้วก็ต้องใจเสียเมื่อเห็นว่าศพแห้งกรังประหลาดพวกนั้นกำลังเข้ามาจากทุกทิศทาง จนไม่เหลือพื้นที่ให้หลบหนี
‘ทำยังไงดี?’
ลมหายใจของผมติดขัด และพอมองไปโดยรอบ ผมก็รู้สึกถึงความไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้นภายในกระเพาะ
‘เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วเข้า….!’
ผมกัดริมฝีปากจนเลือดซิบ เพื่อให้ตัวเองคิดได้แล่นฉิวยิ่งขึ้น
‘ไม่ ฉันต้องใจเย็น ฉันจะสติแตกตอนนี้ไม่ได้’
สัญชาตญาณของนักพัฒนาเกมในตัวผมทำงานทันควัน แม้จะรู้สึกหวาดกลัวอย่างท่วมท้น แต่ผมก็ยังคิดแบบใช้ตรรกะกับสถานการณ์ที่ตัวเองกำลังเผชิญได้อยู่ จนกระทั่งสายตาไปหยุดตรงทิศทางหนึ่ง
บันได!
‘ฉันไม่ได้ยินเสียงจากชั้นบนเลย แสดงว่าไม่มีพวกตัวประหลาดนั่นมาจากทางนั้นสินะ’
แถมบันไดก็ยังแคบพอที่จะทำให้ผมไม่ถูกตัวอะไรก็ไม่รู้พวกนั้นรุมล้อมอีกด้วย
เพล้ง—!
“…..!”
เมื่อเห็นหน้าต่างอีกบานแตก ผมก็ไม่ลังเลที่จะพุ่งตัวไปทางบันได จนถึงสุดปลายทางก็หยุด
