และหันกลับมา ร่างหนึ่งเคลื่อนตรงมาหาตัวผมด้วยความว่องไว
ผมปิดการเชื่อมต่อของกล้องโดยไม่เสียเวลาคิดเยอะ สีหน้าเปลี่ยนไปขณะเห็นมันพุ่งเข้ามา ผมตั้งหลัก กัดฟันและเกร็งตัว ก่อนจะแทงมีดเข้าไปในกะโหลกของมัน
ฉึก!
เหล็กกล้าปะทะกับกระดูกอันเปราะบางจนแตกร้าวฉับพลัน แรงกระแทกสะท้อนไปตามแนวท่อนแขน ในที่สุดใบมีดก็จมลึกเข้าไปในกะโหลก ก่อนที่หัวสมองจะทันได้ประมวลผลเสียงล้มพับทุ้มทึบของมัน ผมก็กระชากมีดออกมาให้เป็นอิสระและถอยกรูดแบบกะโผลกกะเผลก ถุงเท้าไถลตัวตามพื้นไม้กระดานที่แตกเป็นเสี่ยง
ในเวลาเดียวกัน สิ่งมีชีวิตแห้งกรังอีกตัวก็กระโจนใส่ ผมจึงรีบยกมีดขึ้นกลางอากาศและแทงอีกครั้งหนึ่ง
ฉึก—!
ผลลัพธ์เหมือนก่อนหน้านี้ พวกมันไม่ได้จัดการยากนัก แต่… จำนวนมันมหาศาล ท้องไส้ของผมปั่นป่วนหลังจากที่เห็นว่าพวกมันมีมากมายเพียงใด
โชคดีที่ก่อนเรื่องราวจะเลวร้ายลงไปกว่านี้ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าผม ฝ่ามือของมันยื่นออกไปข้างหน้า ก่อตัวเป็นรูปร่างคล้ายโล่ป้องกัน
ผมยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จ้องมองสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นพยายามจะผ่านดรีมวอล์กเกอร์เข้ามา
ท้ายที่สุดก็ก้มศีรษะลงมองมีด ผมกำด้ามแน่นและเงื้อมันสู่เบื้องหน้า
‘รีบ ๆ ตายก่อนที่ฉันจะอ้วกแตกทีเถอะ!’
