งที่ตัวเองมี
“ไอ้สารเลว! ฉันจะฆ่า—!”
ทว่า…
กร๊อบ!
“ฮ้า!”
ทันทีที่เธอยกปืนขึ้น ข้อศอกของเธอพลันคดโค้งลั่นเสียงเผาะโทนแหลม พับเข้าไปข้างในราวกับท่อนกระดูกเป็นเพียงดินเหนียวอ่อนนุ่ม ข้อเข่าทั้งสองทรุดลงสู่เบื้องล่าง และเธอก็พังทลายลงกับพื้นไม่ต่างจากตุ๊กตาที่แตกหัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความงุนงง อาวุธหลุดไหลจากกำมือ
ตุบ!
เสียงนั้นดังขึ้น ตามมาด้วยความเงียบสงัดชั่วครู่หนึ่ง
แต่แล้ว…
การเปลี่ยนแปลงเริ่มเกิดขึ้นกับเธอ
ผิวหนังเริ่มซีดเผือดและบางลง ขึงตึงแนบชิดติดกับโครงกะโหลก เส้นเลือดกลายเป็นสีคล้ำ เหี่ยวแห้งภายใต้แผ่นผิวห่อหุ้มลำตัว แขนขากระตุกหนึ่งครั้งก่อนจะแข็งค้าง… และจากนั้น ร่างกายของเธอก็เริ่มลีบฝ่อ
ริมฝีปากปริแตก แก้มตอบลึกเป็นร่องโหว่ ดวงตาที่ยังคงเบิกค้างอยู่นั้นเริ่มขุ่นมัว เหม่อมองความว่างเปล่า
เธอยังมีชีวิตอยู่…
ไคล์เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดพร้อมกับกลั้นหายใจ ทั่วทั้งร่างกายของเขาแข็งทื่อ
นี่เป็นครั้งแรก… ครั้งแรกที่เขารู้สึกมืดแปดด้านขนาดนี้
หัวสมองของเขาว่างเปล่า ช่องปากพลางแห้งผาก ความผิดปกติตัวนี้… มันอยู่ลำดับชั้นสูงแบบไม่ต้องสงสัย ไคล์รู้สึกอับจนหนทาง ตอนนี้เขาไม่มีข้อมูลเพียงพอ
เขา—
ไม่สิ เดี๋ยวก่อน
ทันใดนั้นเอง ไคล์ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าของเขาค่อย ๆ หันไปท
