ผมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
ดวงตาจ้องมองเงาผอมโย่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้า มันให้ความรู้สึกราวกับว่าทั่วทั้งร่างกายของผมถูกกดจมลงไปในก้นบึ้งแห่งท้องทะเล สายน้ำเย็นโอบล้อมผมเอาไว้ทุกทิศทาง พร้อมกับแรงดันที่เพิ่มน้ำหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ บนหน้าอก
ต่อให้จะมองไม่เห็นร่างมัน ผมก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของมันได้แจ่มแจ้งจากเส้นเงาที่ทอดยาวภายใต้แสงจันทร์
แสงจันทร์นั้นกระถดถอยอย่างรวดเร็ว ผลักให้ห้องจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอีกครั้งหนึ่ง
เหงื่อกาฬไหลลงมาตามกรอบแก้ม ผมมองไปโดยรอบ
‘ทำยังไงดี…?’
ผมไม่กล้าขยับแม้แต่กล้ามเนื้อส่วนเดียว ยืนนิ่งสนิทขณะกระชับมีดในมือไว้แน่น
ใจจริงอยากจะแทงเงานั้นไปซะ แต่ผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
แทนที่จะปรากฏเป็นกายหยาบ… กลับรู้สึกเหมือนมันแฝงตัวอยู่ทุกหนแห่ง คอยดักฟังเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ตัวมันเองสามารถได้ยิน
‘มันก็น่าจะได้ยินเสียงไคล์กับคนอื่น ๆ เหมือนกัน แต่อาจจะเป็นเพราะพวกเขาเก่งรึเปล่า มันเลยไม่ลงมือ…?’
ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่
พูดตามตรงคือผมกำลังมืดแปดด้าน แต่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ควรจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปได้
เพราะเควสต์ระบุเอาไว้ว่า ผมต้องสืบหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยว
ผมกลืนความหวาดกลัวลงลำคอ ฝ่ามือกำด้ามมีดเหนียวแน่น และเริ่มขยับไปทีละก้าว บ
