ันไดลั่นเสียงแผ่วเบาเบื้องล่างขณะที่ผมเคลื่อยกายลงตามทางบันได
พอมองลงไปแล้ว ผมก็เลียริมฝีปากเงียบ ๆ พวกมันดูไม่ได้ยาวมากนัก ก็แค่บันไดที่มีจำนวนขั้นตามปกติ ทว่า… พวกมันกลับให้ความรู้สึกยาวเสียเหลือเกิน
ราวกับว่ามันไม่มีจุดสิ้นสุด
แสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างบานหนึ่งเข้ามา เงาเลือนรางเป็นรูปร่างสูงเก้งก้างปรากฏขึ้นข้างหลังผมอีกครั้งหนึ่ง ศีรษะของมันโน้มลงมาอยู่ใกล้ ๆ กับศีรษะผม
ร่างกายเริ่มสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้
‘…อา ฉันอยากอ้วกชะมัด’
ชั่วขณะนั้น ผมเกือบทำมีดหลุดมือ ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่ามันจะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิม ผมคงช่างหัวแม่งไปนานแล้ว
ฝ่ามือกำรอบราวบันได ผมเดินลงไป จงใจให้ฝีเท้าของตัวเองเชื่องช้า ในขณะที่เงานั้นเคลื่อนตามติดด้านหลังผม
รู้สึกอย่างกับว่ามันรออะไรบางอย่างอยู่
ผม
ใช่เลย มันดูเหมือนกำลังเฝ้ารอให้ผมพลาด
เตรียมที่จะพรากชีวิตผมไปเหมือนกับคนอื่น ๆ
‘ตั้งสติ ตั้งสติ… ตั้งสติ…’
ผมอยากใช้แว่นตาใจจะขาดในจังหวะนี้; ถึงอย่างนั้น ผมก็รู้อยู่แก่ใจว่าตัวตนที่เผชิญอยู่นี้สามารถรับรู้ถึงแว่นตาได้ ผมจึงต้องยับยั้งชั่งใจไว้ก่อน และเลือกอีกหนทางหนึ่งแทน…
นิ้วมือแตะบนแขน หนึ่งร่างสูงปรากฏกายด้านหลัง ผมเรียกมันออกมาตรงข้างหลังได้เท่านั้น เพราะกล้องกำลังบันทึกการกระทำทั้งหม
