ดของผมอยู่
ผมไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น แต่ราวกับมันสอดประสานไปกับความคิดของผม ดรีมวอล์กเกอร์เคลื่อนตัวออกและปีนกลับขึ้นไปยังชั้นสองแบบไร้เสียง ขณะที่ผมยังคงเดินลงบันไดต่อไป
ในที่สุด…
แกร็ก!
บานประตูชั้นบนปิด เป็นจังหวะเดียวกับที่แสงจันทร์พรั่งพรูเข้ามาภายในบริเวณรอบข้างอีกครั้งหนึ่ง
ผมสะบัดศีรษะลง
เงานั้น… หายไปแล้ว
‘มันได้ผล’
ผมตรวจสอบแขนตัวเองไปพร้อม ๆ กัน ดรีมวอล์กเกอร์ยังมีชีวิตอยู่ อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ผมแอบอยากรู้นิดหน่อยว่ามันจะพอสู้ไหวไหมหลังจากที่แรงก์ของมันเพิ่มขึ้น
‘ไม่ไหวหรอกมั้ง แต่อย่างน้อยก็น่าจะยื้อได้นาน…’
ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหนก็ตาม ผมต้องทำเควสต์ให้สำเร็จจงได้
‘…ฉันต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับชายบิดเบี้ยว แต่จะให้หายังไงล่ะ?’
ผมเค้นสมองคิดหาหนทาง แต่กลับนึกอะไรไม่ออกสักอย่าง มันเป็นเควสต์ลำดับชั้นที่สองก็จริง แต่นี่รู้สึกว่ามันออกจะยากเกินไปหน่อยนะ
ในที่สุดก็ลงบันไดจนมาถึงชั้นแรก ผมกวาดมองไปทั่ว เค้าโครงของห้องนั่งเล่นเหมือนกับในบ้านก่อนจะมาที่แห่งนี้
แต่ถึงแม้โครงสร้างจะเหมือนกัน สิ่งอื่น ๆ กลับแตกต่าง
วอลเปเปอร์ลอกล่อนราวกับผิวหนังหลุดลุ่ย ม้วนตัวออกมาจากผนังเป็นแผ่นกรอบสีเหลือง โซฟายุบตัวฟีบและเต็มไปด้วยเชื้อรา ผลิตกลิ่นเหม็นอับสาบราตลบอบอวลไปทั่วอากาศ
