ไม่นานนัก บรรยากาศก็กลายเป็นตึงเครียดจนน่าใจหายหลังจากที่หัวหน้าทีมกล่าวจบ ทว่ากลับไม่มีใครในห้องดูกังวลหรือลังเลเลยสักคนเดียว
พวกเขาทุกคนล้วนมีสีหน้าจริงจังขณะจ้องมองหัวหน้าทีม
“ไม่มีใครอยากถอนตัวจริง ๆ เหรอ?”
สายตาของไคล์หันมาทางผม
คิ้วของเขาเลิกขึ้น
หัวหน้าทีมเองก็หันมาให้ความสนใจผม ราวกับสังเกตเห็นสายตาของไคล์
“คุณอยากถอนตัวไหม?”
“…อ่า คือว่า”
ผมเกาท้ายทอยตัวเอง ใช่ ผมอยากถอนตัว เรื่องนั้นไม่ต้องพูดก็รู้กันอยู่แล้ว แต่พอนึกถึงหน้าต่างเควสต์ ผมก็ไม่ได้ตอบกลับในทันที
ถ้าเกิดว่า…?
ถ้าเกิดว่าเควสต์มันยังไม่จบจริง ๆ ล่ะ?
ถ้าเป็นกรณีแบบนั้น และถ้าเควสต์ไม่ได้หลอกผม แสดงว่าภารกิจนี้… มันพอจะเป็นไปได้
ผมแค่ต้องทำความเข้าใจว่ามันเป็นกรณีนั้นจริงหรือเปล่า
“ว่าไง…?”
“เรื่องนั้น… ผมขอฟังแล้วค่อยตัดสินใจได้ไหมครับ?”
“อะไรนะ?”
ใบหน้าของไคล์ถอดสี ดวงตาหรี่เล็กลงขณะมองผม เขาดูเหมือนอยากจะเข้ามาบีบคอผมเสียเดี๋ยวนี้ แต่ผมเลือกที่จะเมินเขาไป
‘โทษทีนะ จริง ๆ ก็กะจะถอนตัวนั่นแหละ แต่พอดีมีเควสต์ต้องทำเนี่ยสิ…’
มันมี 15,000 SP วางอยู่ตรงนั้น
หรือก็คือประมาณ 150,000 ดอลลาร์
“อยากฟังงั้นเหรอ? ก็ได้ ขอแค่รีบบอกผมหน่อยแล้วกันถ้าจะถอนตัว เพราะผมต้องหาคนมาแทนด้วย”
“เข้าใจแล้วครับ”
หัวหน้าทีมพยักหน้า
