กิลด์ค่อนข้างยืดหยุ่นกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว พวกเขาไม่บังคับนายหรอก และพวกเราก็ยังมีสายสนับสนุนคนอื่น ๆ ที่ไปแทนนายได้อีกตั้งเยอะด้วย”
“…อ้อ”
ผมรู้เรื่องนี้อยู่แล้วล่ะ
ผมรู้ว่าตัวเองสามารถปฏิเสธคำสั่งเรียกตัวและจบความวายป่วงทั้งหมดลงได้เลย แต่พอจ้องมองแล็ปท็อปและดูตรงเควสต์ ริมฝีปากของผมก็เม้มเข้าหากันแน่น
เวลาผ่านมาสักพักแล้วตั้งแต่ที่ผมเจอรอยแยก แต่กลับ… ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
เควสต์ยังไม่เสร็จสิ้น
นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?
‘หรือว่าเควสต์จะให้ฉันเข้าไปในรอยแยกแปลก ๆ นั่นด้วย?’
ความรู้สึกหนักอึ้งเริ่มก่อตัวขึ้นในทรวงอก
ผมยังไม่แน่ใจว่ารอยแยกนั่นทำอะไรได้ แต่จากการคาดการณ์ มันน่าจะเป็นเกตสักอย่างหนึ่ง
โดยปกติแล้ว ผมคงจะกังวลหรือแม้กระทั่งหวาดกลัว แต่พอจ้องมองหน้าต่างเควสต์และเห็นส่วนที่ระบุความยากว่าเป็น [ลำดับชั้นที่สอง] ผมก็เริ่มสงสัยว่าบางที… รอยแยกมันอาจจะง่ายกว่าที่คนเขาคิดกันก็เป็นได้
บางทีความปกติอาจจะไม่ได้แข็งแกร่งมาก?
ไม่สิ บางทีมันอาจจะมีจุดอ่อนบางอย่างที่ไม่มีใครรู้ แต่ถ้ารู้แล้วจะจัดการได้ง่าย?
จังหวะนั้น ความคิดสารพัดแนวพากันโลดแล่นเข้ามาในหัว
เสียงมากมายภายในใจบอกว่าอย่ารับภารกิจนี้ แต่พอมองหน้าต่างเควสต์และเห็นคำว่า ลำดับชั้นที่สอง อยู่ตรงนั้นจริง ๆ
